Zo trots als een.. tante | 19-01-2010 |
Dit is Marko, het baby'tje van broer en zijn verloofde.
Hij is afgelopen zondag geboren en het liefste, leukste en mooiste leefje van de wereld vindt Merijn.
En de schattigste zei Mees toen.
Ik sluit me daar helemaal bij aan.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 19-01-2010 | Reacties(13) |
Vaste procedure | 08-01-2010 |
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 08-01-2010 | Reacties(18) |
In de notendop | 29-12-2009 |
In the meantime ging Mees op zwemles, Merijn naar groep 1 en Sanne naar de brugklas. Ik maakte er dubbele afspraken van. En zat opeens op Zumba. En riep dat ik nodig weer eens naar opa en oma moest want stel je voor, straks zijn ze er niet meer. Ik ga echt.
Ook vond ik bij wijze van afwisseling dat ik iets moest gaan doen met een verhaal met hoofdpersonen en een plot. Ik kreeg het afgelopen half jaar om precies te zijn één hoofdstuk op papier dus dat boek moet er rond 2140 wel zijn. De avonden bracht ik namelijk als ik niet aan het vergaderen, netwerken, ouderavonden of deadlinen was afgepeigerd door voor de tv. Van een behoorlijk huishouden was natuurlijk al lang geen enkele sprake meer maar ik reed dan ook in willekeurige (en hopend op de goede) volgorde naar de orthodontist, huisarts, tandarts en andere belangrijke afspraken en met een beetje geluk ook nog met het juiste kind.
Ik deed boodschappen op de meest onmogelijke tijden, het liefst rond etenstijd met twee baldadige kleuters en zonder portemonnee in een auto zonder benzine. Ik poogde pakjes, blikken en ander zo goed als kant-en-klaar-voer goed te maken met uiterst gezonde en bewerkelijke culinaire hoogstandjes die de kinderen niet lustten en met de top op mijn lap via hyves en twitter op de hoogte te blijven van wat er verder zoal gebeurt. Dankzij een paar succesvol debuterende internetvrienden is mijn slaapgebrek nu trouwens officieel chronisch, dat u dat weet. Ga ze lezen die boeken.
Verder kreeg San verkering en Mees maakte het maar vast voor haar uit. Waar San niet bij was. Maar ik wel. En de verkering. En zijn moeder. "Sanne is niet meer op W feliefd, hè mam?" zei Mees. "Nou.. eh, welnee joh, dat..", stamelde ik. Zoekend naar een gat in grond. "Wel! Dat zei ze toch gister? Tegen jou? In de keuken?" zei Mees. Je verwacht het niet.
Wat je vast ook niet had verwacht, is dat ik laatst fijn met J uit logeren ging in een hotel. Omdat we vijf jaar geleden tegen elkaar hadden gezegd dat we dat vaker moesten doen. En dat mijn vriendinnetje onlangs belde met de mededeling dat ze gaat scheiden omdat het klaar is had daar heus niets mee te maken. Op kerstavond miste ik de verjaardag van een oude vriend die ik graag weer eens had gezien en twee dagen later werd ik fan van Bruce Springsteen voor de tv. Ik liet een pony knippen nadat ik een foto van mezelf zag en niemand tegen me had gezegd van Mir, weet je wel dat je een hele grote enge V op je voorhoofd hebt als je lacht, probeer eens een pony of een muts. Of lach niet zo.
Dit was in een notendop het afgelopen half jaar. Je hebt dus niks gemist.
Ik wel.
Ik wens je alvast een geweldig 2010 met meer lach dan traan en minder goede voornemens dan ik!
Oh en als je Mees wilt zien kijk dan even op de website van Linda. Dat ik daar beschuldigd word van plagiaat neem ik op de koop toe. Zo ben ik dan ook wel weer.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 29-12-2009 | Reacties(20) |
Opa Katwijk | 17-07-2009 |
Op de respectabele leeftijd van bijna 91 jaar. Hij is de vader van mijn schoonmoeder. Die hem samen met haar broer en zussen liefdevol heeft bijgestaan tijdens de moeizame, soms mensonterende reis naar het einde. Die erbij schijnt te horen maar waar je je regelmatig van afvraagt waarom eigenlijk.
Ik heb hem niet erg intensief meegemaakt, 'opa Katwijk' zoals de kinderen hem noemen. Dat neemt niet weg dat hij indruk op me heeft gemaakt. Hij was lief en zorgzaam met als contrast die zware, loeiharde bromstem. Die ik terughoor bij J en bij Merijn. En hij was gek op vogels, daar wist hij alles van. Net als J en Mees. En dan dat zorgzame: 'echt geen koekje meer?' 'Soep dan?' 'Koffie?' 'IJsje nog?' Zal ik anders een visje bakken?'
Zijn gezicht op de boot toen hij zelf aan het roer zat op zijn 90e verjaardag, volgende maand een jaar geleden. Trots dat hij was. Zo trots sprak hij ook over zijn vrouw die hij nog altijd miste na al die jaren. Of toen in Katwijk aan het strand met kleine Mees. Die we een Magnum voerden want opa moest er zo bulderend hard van lachen. En Mees ook. Had ik 'm mooi twee maanden voor de gek gehouden met borstvoeding. Terwijl er Magnums bestaan. Wat een giller.
En goed dan, dat ie altijd tegen J zei over mij: "Ze is wel een stuk jonger dan jij he..? Wees er maar zuinig op!" Daar scoor je punten mee als opa zijnde.
Maar het meest nog als we afscheid namen. Dan kneep hij je hand fijn en sprak de legendarische woorden: 'blijf van mekaar houden'.
Dat gaan we doen opa.
Rust zacht.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 17-07-2009 | Reacties(16) |
Op de step | 16-07-2009 |
Ik heb iets met stenen de laatste tijd. Ik ga eronder zitten en net als ik eronder uit wil komen doe ik het toch maar niet."Wat doe jij zoal?" "Nou, ik zit in de stenen, eronder om precies te zijn." Ik moest misschien iets met stenen gaan doen. Nee, alle gekheid op een stee stok, ik ben er natuurlijk maar druk mee. Niks steen, gewoon retedruk. Hoofd vol, pen leeg, zoiets.
Over stenen gesproken, Merijn had er laatst eentje in zijn kin. De huisartsenpost was net van plan ons te vragen waar we toch bleven en toen gebeurde het. Zo lekker voor het slapen gaan, begin van de avond oftewel slaapdronken toestand, met de step. Een jaap jongen. Nou! Geen mooi recht sneetje, nee, een kromme gapende. Er moesten hechtingen in. Zonder te huilen. Stoer he. Nu moet jij zeggen: jeetje, wel met verdoving zeker? En dan zeg ik nee nee, zonder verdoving! Heus waar.
Op het moment dat je iedereen gaat lastigvallen met zo'n verhaal - zo'n irritante moeder ben ik ja: Merijn laat je kin eens zien, wat is er gebeurd? (gaap) - krijg je de meest lugubere ongelukken te horen. De een viel van nog hoger dan de ander en de een had een nog grotere snee dan de ander, tongen aan een draadje, halve ledematen eraf, ik heb nog nooit zoveel littekens gezien. En iedereen heeft er zowiezo eentje op z'n kin. Ja Danny, jij ook als je heel goed kijkt. (Danny is mijn broer en hij was vroeger best vervelend tegen mij. Dat is alles wat ik erover kwijt wil).
Over steppen gesproken (ik voel een bruggetje aankomen) ik ging laatst ook op de step. Samen met een vriendin. Of nee, geen step, een kickbike. Gewoon een step dus, maar dan met een enurm voorwiel. Waar je volgens mevrouw van de high tea die ook in steppen, tuinen en brocante doet, heel hard mee ging. Vanzelf! Dat leek ons wel wat. Bijwijze van ludiek verjaardagscadeau kreeg ik dat van de vriendin. Met een high tea! Echt een dol cadeau, ik was als een kind zo blij.
Het was eerst even zoeken daar in de middle of nowhere, maar dan heb je ook wat. Namelijk een jaloers makend Pipi Langkous huis met sjitterende tuin, twee mensen zonder al te beste conditie waarvan eentje geen, twee steps, eentje met snoezig mandje voorop en die was voor mijn tas, een route van een kleine 12 (!) kilometer en last but not least: regen.
Wij steppen en steppen en ik weet niet of de handrem er nog op zat maar mooi niet dat die dingen hard gingen. De regen wel, dus wij hadden het na puntje 5 van de route wel gezien. Ka-pot was ik, eerlijk waar. En ik keek op mijn moeilijkst en vroeg vriendin of het misschien een idee was terug te gaan. Een uurtje na vertrek kwamen we uitgeput bij de high tea mevrouw die dacht dat we de volle route hadden uitgereden. Toen ze niet kon vinden waar we per navigatie van de telefoon (vriendin J je bent geweldig) terug waren gestept bleek dat ze iets hoger in de lijst moest kijken. Bij punt 5. Niet bij 25.
"OH, ZIJN JULLIE DAAR AL TERUGGEGAAN?" zei ze heel subtiel. En toen aten wij gezellig appeltaart en chocola. En dat hadden we verdiend.
lees verder »
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 16-07-2009 | Reacties(10) |
Geen zinnig woord | 04-05-2009 |
Dus zaten we voor de tv. Eerste rang.
'Kijk nou wat mooi', bazelde ik steeds. En dat was het. Alsof ik zelf het Oranjepark had bedacht. En de Loolaan. En de burgemeester. En de lach van Maxima. Ik was gewoon trots op mijn Apeldoorn. Want waar je roots liggen, je herinneringen, waar je ouders, broer, zus en vrienden wonen, dat eigen je jezelf bij gelegenheid toe. Ja. Het gras leek groener, de zon scheen, net als de koningin en iedereen. Ik zag een paar bekenden tussen de oranje uitgedoste rijen staan zwaaien en J attendeerde me erop dat ik terugzwaaide. Koninginnedag in Apeldoorn maakte van mij een debiele bejaarde zo ongeveer. Kon me niks schelen.
Vanaf 11.50 uur zat ik net als heel Nederland geschokt met de handen voor mijn mond. Ik kreeg smsjes of alles goed was met ons. Ik stuurde smsjes of alles goed was met iedereen.
Om ergens heen te moeten of kunnen sprongen we eind van de dag met de kinderen op de fiets en begaven ons door de het vredige landschap van de Achterhoek. We stopten in de buurt van Keppel en omstreken voor patat en ijs voor de kinderen. De beelden op mijn netvlies en de brok in mijn keel weerhielden mij hiervan. Net als van enig zinnig woord over wat er die middag in mijn Apeldoorn was gebeurd.
Maar daarvoor hebben we Nico Dijkshoorn.
lees verder »
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 04-05-2009 | Reacties(14) |
Onder een steen | 22-04-2009 |
Hallo. Ik ben Mirjam en ik zat een tijdje onder een steen. Zoals dat bij wijze van heet.
Dat kwam zo.
Ik kreeg een telefoontje van een Grote Potentiële Klant. Belangrijke Grote Potentiële Klant. Er volgde een kennismaking met de BGPK en ik keerde huiswaarts met een proefopdracht onder mijn arm.
Tiereliere liere liere.
Ze waren in hun nopjes met het resultaat, ik kreeg een Hele Grote Klus van de BGPK en toen moest ik juichen .
Tierelierelom.
Offerte. Stress. Afspraken. Schema’s. Navigators. Werkgroep- directie- en zinloos overleg. Deadlines. Telefoontjes. Nog meer afspraken. Extra oppas. BSO. Kinderdagverblijf. Geen tijd. Stress. Kant en klaar maaltijden. Gebakken eieren. Koffie. En sigaretten. Stress. Zei ik stress?
Je ziet, prioriteiten stellen gaat mij prima af. Ik raak als ik dat te lang doe ook helemaal niet in de war. Ik blijf er ook zo lekker vrolijk bij.
Het is niet leuk onder een steen.
Deze week wordt de steen weer langzaam opgetild . Ik knipper nog wat onwennig met mijn ogen en zie wat ik zo links en rechts heb aangericht. Verwaarloosd vooral. Het huishouden, mijn familie, vrienden en jullie ook. Want ik had toevallig best wat willen schrijven maar ik deed even aan prioriteiten. Ja.
Waar was ik. Knipperende ogen. Ik zie twee jongetjes en een pubermeisje rondhuppelen tussen de puinhopen. Leuke kinderen. Ach, ze wonen hier.
En ‘s avonds ligt er een grote man in mijn bed. Leuke man. Hallo man, denk ik.
Ik ben er weer. Je weet wel, die van die kinderen. Die vrouw die ooit nog wel eens in was voor een potje genegenheid. Hier zo. Toen jij nog een van mijn prioriteiten was.
Sorry nog daarvoor. Ik ging er even in op.
Ik heb zo mijn tekortkomingen. Beperkingen. Sjonge, ik en mijn beperkingen. En of ik mijn beperkingen ken. Ik heet eigenlijk Mirjam Beperkingen de Jonge. Afgezien de chaos heb ik dubbel en dwars bewezen dat ik redelijk tot best goed presteer onder druk. Ik wilde er niet over beginnen maar nu we het toch over beperkingen hebben..
Ik weet als geen ander wat mijn beperkingen zijn.
Ik kan gewoon maar een ding tegelijk.
Net als jij. En alle andere mannen op de wereld.
Ik had het trouwens best leuk gedaan als man bedenk ik me nu.
Gewoon lekker een ding tegelijk doen. Om te beginnen zou ik eens even flink tegen een boom gaan staan plassen.
En nu een scheet laten.
Of is dat raar.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 22-04-2009 | Reacties(25) |
Lekker wijf | 28-01-2009 |
Net als vroeger toen ik er niets voor hoefde te doen.
Toen de vouwen in m’n gezicht ’s morgens nog binnen een uur wegtrokken in plaats van na een dag.
Toen ik niet verbaasd hoefde te kijken om mijn oogleden omhoog te krijgen.
Toen ik nog elke dag danste zonder dat er een feestje was.
Ik ga straks een hapje eten met m’n beste vriendinnetjes van way back. Die ik weer veel te weinig heb gezien de laatste tijd. Allemaal druk. Allemaal kinderen, allemaal een baan en allemaal geen nanny. Vanavond gaan we weer even lekker ouderwets de slappe lach en huil krijgen. Ik heb er zo’n zin in en ben zo in mijn nopjes met mezelf dat ik onderweg uitbundig aan het karaokeen sla in m’n eentje en bijna naar mezelf begin te knipogen in de achteruitkijkspiegel.
Aangekomen in de stad waar onze vriendschap way back begon, huppel ik het eetcafé binnen waar ze al op me zitten te wachten. Hooi, kus, knuffels en we praten, we lachen hard, ik pies zowat in m’n geslaagde outfit en we nemen er nog eentje en nadat de serveerster voor de vijfde keer langskomt, nemen we ook maar eens de bestelling op. We eten en praten en lachen en drinken nog wat en voor we het weten is de tent is leeg en worden we vriendelijk verzocht af te rekenen. Dan nog maar eentje in de kroeg. Op onze vriendschap.
In de kroeg is het gezellig druk. Een man lacht en zie ik dat nou goed? Hij knipoogt naar me. Ik schat ‘m een jaar of 100. Ik heb sjans met een opa. Kan mij het schelen, lekker wijntje trouwens, zou ik vaker moeten doen. Een te gladde man met dito haar en gebleekte tanden vraagt me of ik iets van ‘m wil drinken. Nee dank je, zeg ik proostend met mijn wijntje in de lucht en ik draai me om. Dat vindt hij niet leuk. Ik wel, wat een eikel.
Een groepje knappe jongens van een jaar of net afgestudeerd drentelt inmiddels om ons heen en ik voel dat die ene leuke naar mij kijkt. Hij heeft het met zijn vriend over mij en lacht lief naar me. Zie je nou, ik doe het nog best leuk met mijn jeugdige uitstraling. Wacht maar tot ik ‘m vertel dat er 1 meter 96 echte man op me wacht vannacht in ons huis waarin onze 3 kinderen liggen te slapen en 2 poezen en een konijn.
Ik neem nog een slok en heb het prima naar mijn zin.
En ik kijk de andere kant op. Dat doe ik nou altijd.
Vriendin P niet. Die kijkt brutaal terug. Vriendin S ook. Vriendin E lacht haar tanden bloot en schudt een goeie grap uit haar mouw. Ik kijk altijd weg. Terwijl ik een glas omgooi. Of struikel. Of naast de barkruk ga zitten.
Ik word echt te oud voor deze onzin. Doe toch normaal, beetje druk maken om een stel van die pubers, SCHAMEN moet je je. Ga naar huis of zo. En haal die troep van je gezicht! hoor ik mijn vader nog zeggen.
Maar ik voel me goed en geniet van de aandacht. De witte tanden achter me staan opeens weer voor me te grijnzen, opa zwaait hartelijk naar me vanaf de overkant en .. het zal toch niet... de knappe jonge jongen kijkt me indringend aan, lacht quasi verlegen naar me en staat opeens wel heel erg dichtbij me.
Ik word rood. Kut. Vluchten kan niet meer. Hij komt nu toch echt tegen me aan staan, pakt me beet en zegt: “Nu zie ik het! U bent mijn ouwe danslerares! KIJK MICHIEL! Deze MEVROUW heeft mij vroeger nog leren dansen!”
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 28-01-2009 | Reacties(46) |
Op de wc | 25-01-2009 |
Ik moest plassen en maakte ondertussen een praatje met Mees (4). Over waarom meisjes geen piemel hebben en jongens wel. En of ik er misschien nog eentje zou krijgen. Nou dat hoopte ik maar niet. Ondertussen kwam Sanne aanlopen met een gedichtje* uit mijn agenda. “Moet je horen", zei ze:
Dag papegaai, zei de pinguïn.
Dag papegaai, zei de papegaai.
Nee, zei de pinguïn, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de papegaai, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de pinguïn, ik ben een pinguïn.
Nee, zei de papegaai, ik ben een pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de papegaai.
Stomme papegaai, zei de pinguïn.
Stomme pinguïn zei de papegaai.
Deze vond ze leuk. Voor de rest waren het vooral ‘ik snap er niks van gedichten’ zei ze. Mees snapte deze geloof ik ook niet.
“Mam! Bloed!’ riep hij opeens terwijl ik doortrok.
“Oh ja, da’s niet erg” zei ik.
“Doet dat zeer?”
“Nee hoor, dat komt uit mijn buik”
“Waarom dan?”
“Uit mijn baarmoeder. Daar zat jij in voordat je geboren werd."
"Oh. Heeft papa dat ook?"
"Nee, alleen meisjes hebben dat zo af en toe. Als ze groter worden."
“Oh ja. Papa's krijgen dan zeker een baarvader.”
*Gedicht: Eric van Os
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 25-01-2009 | Reacties(21) |
Voor jou | 02-01-2009 |
...this year!
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 02-01-2009 | Reacties(23) |
Achterhoek, 4 december 2oo8 | 04-12-2008 |
Vorig jaar schreef ik u een brief die misschien wat lullig overkwam. Het spijt me.
Het was ook allemaal wat veel Sinterklaasvreugde, kotsende kindertjes, deadlines en intochten die gehaald moesten worden, u begrijpt dat wel.
Hoe dan ook.
Dit jaar zijn we weer een jaar verder, ouder en wijzer zou je denken. Dat klopt. Mees is alweer vier en een half, Merijntje drie en San wordt al een heel dametje. Hoe oud ze is? Bijna 12 Sinterklaas.
Merijn zingt de hele dag 'Kindekaasje kom maar binnen met de kech' en Mees raakt niet uitgepraat over die rommelpieten van u. Dat tuig is gewoon de school binnen gedrongen en heeft zijn hele klas overhoop getrokken! Mees vindt het niet kunnen en vraagt zich af wat u er aan gaat doen.
Waar ik u ook voor schrijf, wij zijn met de familie in Drenthe dit weekend. Ik ben vergeten een brief in de schoen te doen, de kinderen maken zich ernstig zorgen of het wel goed komt allemaal. Dat u dus de pakjes even daar naar toe brengt. En Mees wil wel graag een racebaan of een motor, Merijn iets dat kapot kan en houd er rekening mee dat Sanne al een heel dametje wordt, dus liever geen strijkkralen of punnikpaddestoel. Zoals u dat toen bij mij deed. Toen ik 13 was.
Verder wil ik u namens Sanne nog hartelijk bedanken voor de uitnodiging als hulppiet met u mee te gaan tijdens de intocht. Ze heeft een werelddag gehad met u en uw vrolijke vrinden. Voor ons was het wel even een georganiseer zo op de zaterdagmorgen met twee broertjes die niks mochten weten, maar ja, wij zijn de beroerdste niet. Nee, Sanne kon niet mee naar Sinterklaas, die moest turnen. Houden wij er doorgaans enkele principes op na, voor u liegen we ons graag een slag in de rondte, dat weet u.
Aangekomen bij uw intocht op uw stoomboot, weliswaar zonder stoom maar met pietje Sanne, moest ik eerst aan Mees uitleggen dat OomErico niet de bruine ziekte had maar dat deze knol een vriend van 'm was. Was dat ook zo? Soms weet ik het ook niet meer precies hoor, ik zeg dan maar wat.
Ik heb trouwens nog naar u gezwaaid, ik was dat gedrocht met die ontstoken ogen en die zeehondenhoest, naast die twee jochies die heel hard riepen: 'Hee, die piet heeft dezelfde schoenen als Sanne!' en 'Hee, daar is Sanne!'
Nou ja, u kunt ook niet alles onthouden.
Dag, alvast tot volgend jaar.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 04-12-2008 | Reacties(28) |
Op bezoek bij tante Toos | 01-12-2008 |
'Hallo tante Toos!' zei ik.
Ze stapte geschrokken achteruit en bekeek ons wantrouwend vanachter haar bril.
'Eh..' zei ze. 'Ik weet het niet meer zo goed..'
'Geeft niks hoor, wij zijn het'. Ik stelde ons stuk voor stuk aan haar voor. Ze had geen idee.
Ik bedacht me hoe ik me zou voelen als er een vreemde familie mijn huis binnenkomt. En dat zo'n vrouw dan zelf de bloemen in het water gaat zetten in jouw keuken. Bizar.
Ze vond Sanne al een heel dametje zei ze.
'Hoe oud ben jij nou?' vroeg ze.
'Bijna 12.'
'Och wat ben je toch groot. En hoe oud?' vroeg ze.
'Elf, ik word bijna twaalf' zei San.
'Ze is echt al een heel dametje hè.' zei tante tegen mij.
'Ja, nog een jaartje en dan gaat ze al naar de middelbare school', zei ik.
'Hoe oud is ze nu?' vroeg tante.
Mees en Merijn probeerden ondertussen de vloerbedekking uit als ruiter te paard.
'Ach, kijk nou wat mooi', zei tante. En of ik niet moe was aan het eind van de dag.
En dat zij geen kinderen heeft. En dat dat meisje daar al zo'n dametje was geworden.
Toen zette Merijn opeens 'Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht' in.
Tante begon begon te stralen. En te klappen.
'En we zit-ten allemaal even recht!..'
Ze zong uit volle borst mee.
En keek vol verwachting naar de deur.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 01-12-2008 | Reacties(24) |
Wel eens een sneeuwpop in z'n element gezien? | 24-11-2008 |
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 24-11-2008 | Reacties(23) |
Oud en wijs genoeg | 17-11-2008 |
Die man waar vanaf half november je hele wereld om draait bestaat niet. Het hele verhaal Spanje, pieten, stoomboot, waaiende winden door de bomen en paard op het dak is er knap omheen verzonnen. De wortels in je schoen heb je 's avonds zelf op je bord liggen en niet zwarte piet, maar de buurman jaagt je op 5 december de stuipen op het lijf door als een idioot op de deur te bonzen. Je bent in de maling genomen en erger nog, iedereen zat in het complot. Je ouders, ooms en tantes, opa en oma, meesters en juffen, je bloedeigen buren en Aart Staartjes. Sommige kinderen gaan zich dingen afvragen die ze zich nog niet eerder hebben afgevraagd. Nu je er zo over nadenkt, je lijkt eigenlijk helemaal niet op je ouders, die tante heeft op z'n minst een verdachte baard en straks blijken Pino en Dieuwertje Blok ook nog verzonnen. Een toestand is het.
Bij mij viel dit reuze mee. Ik was niet alleen hardnekkig aanhanger van het Sinterklaasgebeuren, ik had een oudere broer. Die heb ik voor de goede orde nog steeds. Ik moet een jaar of vijf, zes geweest zijn toen hij mij op een ochtend in november, na het verheugd legen van onze schoenen, geheimzinnig fluisterend meenam de trapkast in. Heel ver achterin, in een oude koektrommel, verstopt achter de fotoalbums, daar lagen ze: dezelfde chocolademuizen en kikkers als die we zojuist uit onze schoenen hadden gevist. Ja, jongens en meisjes, niks Wii, fiets of dvd speler, chocolademuizen konden we krijgen. En we waren er nog blij mee ook. Afijn, daar lagen ze, naast de pepernoten en het inpakpapier met vrolijke sintjes en pietjes.
Ik dacht er maar het mijne van. Ik dacht namelijk: ‘dus..?'
'Dus', zei broer, 'Sinterklaas bestaat niet. Maar je hebt het niet van mij, je moet beloven dat je niks tegen mama zegt!' Dat beloofde ik en we aten gezellig samen alle kikkers en muizen op. Natuurlijk beloofde ik dat. Sinterklaas bestaat niet, alsof mijn ouders dat zouden geloven.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 17-11-2008 | Reacties(25) |
Mees (4) maak je niks wijs | 14-11-2008 |
'Zijn die pieten geschminkt mama?'
Eh, nu je het zegt, ik denk dat sommige al zwart zijn en sommige zich schminken.
'Dat denk ik ook.'
'Is dat een andere Sinterklaas?'
Eh, ik denk dat dit een hulpsinterklaas is ja. Sinterklaas kan natuurlijk ook niet alles alleen.
'Nee, natuurlijk niet.'
'Sinterklaas komt uit Spanje hè mam'
Ja.
'Hij kan wel heel goed Nederlands praten.'
Ja, die Sinterklaas die kan er wat van, die praat alle talen volgens mij.
'Ook Chinees?'
Vast wel.
'Waarom komt Sinterklaas niet hier met de stoomboot?'
Eh, nou, die grote boot die past niet in de IJssel. Hij komt met de stoomboot naar Nederland en dan gaat hij van daaruit met andere bootjes. En treinen en zo.
'Oh ja.'
'Hoe gaat Sinterklaas met OomEriko op het dak dan?'
Dat is dus het grote geheim van Sinterklaas. Dat weet niemand precies.
'Oh.'
'Past een piet dan in de schoorsteen?'
Eh, ja, dat schijnen pieten te kunnen ja.
'Maar waar is hier de schoorsteen dan?'
Nou, die hebben we wel maar dat geldt alleen als je een openhaard hebt geloof ik.
'Hoe kan piet hier dan naar binnen?'
Dat is weer het grote geheim van Sinterklaas.
'En de pieten.'
Precies.
'Mama..'
Ja?
'Ik vind Sinterklaas heel lief.'
Ja, ik ook.
'Alle pieten ook hè.'
Ik vind van wel.
'Nu moeten we ook heel lief doen anders krijg je geen cadeautjes.'
Je moet altijd lief doen.
'NEEHEE! WANT SINTERKLAAS KAN DAT NIET ZIEN IN SPANJE WANT SPANJE IS HEEL VER WEG!'
En toch moet je altijd lief doen, wat dacht jij dan. En Sinterklaas ziet alles.
'PFFF, ECHT NIET! Whaha, jij weet dat niet, dat kán helemaal niet!'
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 14-11-2008 | Reacties(22) |
Sprookjes | 08-11-2008 |
Een wolf die eet geen geitjes op,
tenminste, heus geen zeven
al weet ik dan weer niet precies
waar die oma is gebleven
of Sneeuwwitje, Hans en Grietje
met dat huisje gemaakt van snoep
’t is ook altijd hetzelfde liedje
je eet een appel of komt in de soep
of wat dacht je van
schoentjes die zelf uit dansen gaan
een keizer zonder kleren aan
sloofjes die een muis verstaan
drie biggen die aan 't bouwen slaan
of een houten neus die groeit
en een duimpje dat broodkruimels knoeit
nou leuk
ik denk zo eng als een heks
zo groot als een reus
het is gewoon niet waar
't is nep, verzonnen, maar niet heus
best leuk, maar hartstikke raar
ze leefden gelukkig en lang
ook
en alles komt altijd weer goed
dappere held versus eng spook
bij sprookjes is dat hoe het moet
en wat je gelooft, bestaat
en wat niet,
dat dan weer niet
't is wat je doet of laat
en hoe je die dingen ziet
want wat je wilt, bestaat
en wat niet,
dat dan weer niet
zo zit dat ook met sprookjes
of je 't gelooft
of niet
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 08-11-2008 | Reacties(14) |
Zomaar een vrijdagmiddag | 03-11-2008 |
Mijn hart slaat drie keer over als ik vlakbij de school ben.
Het is zwart van de mensen, een traumahelikopter, ambulances en politieauto's staan midden op het kruispunt. Sanne! schiet er zonder dat ik het wil door m'n hoofd. Ik kan door de drukte niet zien wat er aan de hand is en parkeer de auto bij de school.
'Wat is er gebeurd?' vraag ik de eerste de beste moeder die ik tegenkom.
'Een jongen onder de tractor', zegt ze.
'Een jongen? Oh..', flap ik er dommig uit.
De leidster van de BSO heeft hetzelfde verhaal gehoord.
''We zagen die helikopter heel laag overkomen, geen idee wat er was maar ik hoorde net dat er een jongen (fluistert) onder een tractor is gekomen. Maar je kunt het niet zien, er zit een oranje zeil voor, daar zijn ze met hem bezig.'
Even later rijd ik samen met Mees aangedaan met het spektakel in mijn achteruitkijkspiegel naar huis.
'Sorry dat ik zo laat ben hoor, maar er was een ongeluk gebeurd en we zijn gaan kijken.'
Godzijdank. Sanne. 'Ja ik weet het', zeg ik, 'ik ben blij dat je er bent…' Alsof het nu minder erg is.
'Ik hoorde dat een jongen op de fiets over wilde steken en dat ie toen...'
'Ja ik heb het gehoord', kap ik haar zin af terwijl ik knik naar Mees.
'Er waren allemaal kinderen uit zijn klas bij die het gezien hebben', zegt Sanne.
'Vreselijk..', zeg ik en maak een gebaar dat de rest van het verhaal wel komt.
Moet die jongen nou naar het ziekenhuis mama?' zegt Mees even later.
'Ja, daar kunnen ze 'm vast beter maken', zeg ik.
'Met de helikopter?'
'Nee, volgens mij niet, hij is met de ambulance mee gegaan', zeg ik.
'Wat heeft ie dan?' vraagt Mees.
'Dat weet ik niet, misschien wel een gebroken been of zo. Dan krijgt hij gips en dan mag hij misschien wel weer naar huis', zeg ik tegen beter weten in.
'Niet, want hij gaat dood toch' zegt hij dan opeens.
'Welnee, je gaat zomaar niet dood hoor', lieg ik.
Sanne houdt wijs haar mond.
's Avonds hoor ik op tv dat de jongen is overleden. Hij was 13 jaar.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 03-11-2008 | Reacties(22) |
De avonturen van Kuifje en de 4 provinciaaltjes | 01-11-2008 |
We zagen kleine, grote, dikke, dunne, knappe, lelijke, jonge en oude. En eentje met een enorme woeste baard, nog woester haar en kleren en een nog woestere blik. Daar had ik sjans mee. Je verwacht het niet.
En wat dacht je van die 100 studenten met biertjes bij een café. Zeg! Met stropdassen en jasjes, lokken met scheidingen waar ze door met het hoofd van links naar rechts en van voor naar achteren te zwaaien langs konden kijken. Het was een heel gekiekeboe en ge-Woutor.
Na pak 'm beet een uurtje sjezen door de hoofdstad kwamen we aan bij het hotel. Daar wilde ik wegens engtevrees in de lift graag met de trap naar boven. Dat kwam omdat daar onze kamer was. Maar waar is het trappenhuis als je hem nodig hebt vroeg de meneer van het hotel zich af. Het was even zoeken met z'n allen maar dan had je ook wat. Een trap. Met de mededeling dat er niet gerookt mocht worden op de kamer liepen we naar boven. De huismijt, vloerbedekking, kriebeldeken en sprei sloegen je bij elke tree een beetje meer op je longen dus zat er niks anders op dan in de kamer maken dat je uit het raam ging hangen. Om een sigaretje te roken.
Voor een hapje eten moesten we in de Spuistraat zijn was ons verteld. We hadden de klok horen luiden maar wisten natuurlijk helemaal niet waar de Spuistraat was. 'Weet u waar de Spuistraat is?' vroeg ik daarom aan de eerste de beste vriendelijk glimlachende man met een krantje en iets teveel föhn en shawl. En hoog water. 'Ja maar mevrouw, natuurlijk', zei Kuifje. Ik ben namelijk erg goed in precies de verkeerde mensen naar de weg te vragen. Is het geen junk dan is ie doof, een Russische toerist of denkt ie dat ik een mevrouw ben. Beetje u en mevrouw tegen mij zeggen, ik ben je hospita niet.
'Dat is hierachter, de straet loopt peareallel aan deze straet', vervolgde Kuifje een eardappel doorslikkend. Hij rolde zijn krantje op, stak hem met een sierlijke beweging onder zijn arm, dacht diep na en stortte een overvloed aan suggesties van 'aller-eardigste restorâns' (neus dicht) op ons neer. In alfabetische volgorde.
We bedankten ons nog pratende stripfiguur vriendelijk en liepen de richting de straat erachter.
'Halloooo, u hebt het kunnen winden zie ik?' begroette Kuifje ons daar plots.
We hadden een stalker.
En gelukkig vriendin P. Vriendin P die weet daar wel raad mee. Helemaal als ze honger heeft,
Lang verhaal kort, de avonturen van Kuifje liepen hier ten einde en we vonden een steakhouse.
Vriendin E twijfelde nog even of ze de lendenbiefstuk of de Engelse vertaling ervan zou nemen, en we aten onze buikjes vol, dronken nog een
Daar namen we wegens geen beenruimte opgerold plaats op een klapstoel, en luisterden naar rare Belgische schrijvers. Eentje had het
Bij de eerste betaalden we slechts 25 'oro' (lang verhaal maar ik bedoel euro) voor vier wijntjes, bij de volgende voelden we ons bejaard en net voordat we hardop durfden te zeggen dat we toch echt te oud werden voor dit soort onzin kwamen we bij Bolle Jan. Daar hebben we luidkeels en uit volle borst alle liedjes meegezongen met de karajokie-meneer.
Toen na een uur of wat de muziek ophield, de lampen aangingen en het buiten licht begon te worden, werd het tijd terug te keren naar het hotel.
Toen ik 'klotsoksels' bedoelde maar klozzozzelsz zei, wist ik dat zeker.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 01-11-2008 | Reacties(10) |
Wat er niet in zit moet er wel uit | 31-10-2008 |
Was ik dan echt zo druk? Welnee. Als je mijn hoofd niet meerekent valt het allemaal reuze mee. Ik vond het allemaal maar niks wat ik opschreef. En voor je het weet ben je onderweg van uitstel naar afstel. Heel eng is dat.
Dat ging zo.
Onze nieuwe ontbijtgadget: 
Enig. Wat moet je er over zeggen.
Kinderboerderij dan. Ja leuk. 
Mees met zijn vrienden. En een emmertje brood. 
En Merijn die het niet zo heeft op vrienden
die aan je brood zitten.
Had best leuk kunnen zijn.
Of San die zo groot wordt de laatste tijd. Groep 8.
Net als haar vriendin waarmee ze way back gaat en
die zelfs al op de middelbare school zit.
Echt vet. En vette vriendinnen dienen vet te kijken
en vet gephotoshopt te worden ofcourse. 
Vet man.
Maar het zat er gewoon even niet in.
Al moet het er wel hoog nodig uit.
Dus morgen gewoon weer een stukje hier.
Beloofd.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 31-10-2008 | Reacties(12) |
