Stil. | 30-09-2011 |
Een mengeling van pijn en tranen
met af en toe een sprankje hoop
gedreven door een sterke wilskracht
hoewel het einde nader sloop
Je gedachtenis zal altijd blijven
te vroeg ben je van ons heen gegaan
We houden van je en zijn je dankbaar
voor alles wat je hebt gedaan.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 30-09-2011 | Reacties(4) |
Rode laarsjes | 11-05-2011 |
De laatste tijd, om precies te zijn sinds het slechte nieuws dat je ziek bent en niet meer beter zult worden, is alles anders. De inhoud van deze zin past eigenlijk niet tussen twee komma's.
Je bent ziek en je wordt niet meer beter. En je bent mijn vader.
Dat dit een vage buurman, verre oom of de vader van een vriend van een collega overkomt is nog tot daar aan toe. Met een beetje pech altijd gezond geleefd. Keihard gewerkt ook. Was net een beetje van zijn pensioen aan het genieten en wat denk je, hartstikke ziek. Niks meer aan te doen. Opgegeven. Het zal je gebeuren zeg. Erg hè! Nou.
Ik kan het niet geloven en tegelijkertijd doe ik het toch. Soms. Of eigenlijk elke seconde van de dag. En 's nachts. Ik vraag elke dag hoe het gaat, of je een beetje hebt geslapen. Ik wil het liefst bij je zijn, kruipend op m'n blote knieën als het hielp. Ik wil je de tijd van je leven geven en vergeten waarom.
We hebben geen moment te verliezen.
Sanne's eerste rode laarsjes, maatje 22.
Je had ze dertien jaar lang bewaard voor als ze ooit gaat trouwen.
Wist ik niet.
Nu wel.
Want je gaf ze haar alvast.
Toen je dat deed had ik je het liefst gerustgesteld. Gezegd dat het wel goed zou komen, echt. Dat het zo'n vaart niet zou lopen en dat ze me er ook helemaal het type niet naar lijkt om te gaan trouwen ooit. Trouwens. Maar ik jankte de ogen uit m'n kop. Net als zij en net als jij.
Het rode laarsjesmoment is een nieuw fenomeen. Ik heb er al een paar.
Ik zie mezelf weer op rode laarsjes. Aan de hand van Danny, op weg naar de schuur. In mijn handjes een wiebelend schoteltje water en restjes warm eten voor De Kabouter. Nee natuurlijk durf ik niet alleen. Ik ben pas vier. Jij staat achter me en kijkt samen met mama door het raam hoe we dat doen. Ik weet heus wel dat hij daar echt woont, met z'n rode puntmuts en z'n grijze baard. En dat hij blij is dat ik hem eten durf te brengen. Hij kan dan oud zijn, maar wel lief. En heel wijs, hij weet alles. Dat weet jij en dat weet ik.
En Rien Poortvliet.
De kabouter is in de loop der tijd verdwenen. Hij is op eigen benen gaan staan en dopt boontjes, iets in die geest. Hij maakte plaats voor andere sprookjes waar ik al dan niet in geloofde. Sprookjes waar ik voor ging of die ik eigenhandig om zeep hielp.
Altijd in de wetenschap dat jij achter me stond en als het nodig was trots was.
Net als ik op jou.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 11-05-2011 | Reacties(18) |
Sometimes it snows in April | 19-04-2011 |
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 19-04-2011 | Reacties(2) |
Dingen | 17-04-2011 |
Er staan dingen op kweek.
Dingen die niemand aan zag komen
en ons nu geen moment meer met rust laten.
Dingen waaraan knappe koppen morgen kunnen zien hoe ze heten en wat ze doen.
Leverdingen.
Op de scan rood, maar niet rooskleurig.
Als ik een wens mocht doen wenste ik jou met heel mijn hart
alleen maar goeie dingen.
En anders ook.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 17-04-2011 | Reacties(7) |
Liedje | 14-04-2011 |
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 14-04-2011 | Reacties(0) |
Uitjes apart | 10-04-2011 |
Ik kocht een visje voor je (dat was lang geleden), uitjes apart, en we zaten in de zon.
We hadden ons druk kunnen maken over hoe lang de zon nog zou schijnen maar dat deden we niet.
De pijnstillers doen hun werk en je ziet er gewoon goed uit.
Beter dan gisteren en beter dan voor we wisten wat we nu weten, lijkt wel.
Sterk en strijdbaar ben je en dat is goed.
Je legt de vis in de uitjes.
Verslagen ben je ook.
En verdrietig, bezorgd en vrolijk tegelijk.
Dat laatste omdat we er allemaal zijn en zo lief zijn voor elkaar vermoed ik, want dat is mij ook al opgevallen.
Zo werkt dat dus. Vanzelf terug naar de essentie.
Met de dag leven.
Simpelweg bij elkaar zijn. Beetje lachen, beetje huilen, beetje vis eten.
Nu is het goed en morgen zien we wel weer verder.
Danny kocht – van jouw geld, niet overdrijven - een i-pad voor je en mama nieuwe pyjama’s. Manon helpt met alles en wil niet meer weg. Terwijl ik dit schrijf tekent Merijn een kastil met hatjes en Mees pienokiejo en een klaun. Sanne kocht een kaart voor je en kuste ‘m vol met lippenstift.
We moeten toch wat.
In de afgelopen twee dagen is het woord ‘kut’ regelmatig gevallen.
“Was het maar kut, dan viel er nog wat te neuken,” zeg jij altijd.
Nu roepen we dat in koor en dat is grappig. Vooral het gezicht van degene die ‘m niet aan ziet komen. Ik hoop nu we zo goed op elkaar ingespeeld zijn dat er maar vaak kut gezegd gaat worden. Of eigenlijk ook niet.
Hoe dan ook.
Het wordt een spannende week.
Ik geloof er net als jij niks van dat Jezus over het water kon lopen, en van die vis is ook gelul, die vond je gewoon lekker en toen was ie op.
Maar jij bepaalt of je 'm in de uitjes legt of de uitjes apart houdt.
We gaan ervoor.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 10-04-2011 | Reacties(1) |
Slechte grap | 09-04-2011 |
Mijn vader had gister pijn in zijn buik.
Ernstige pijn in zijn buik.
Ambulance, infuus en een prik met pijnstillers.
Dat hielp.
Onderzoeken.
Afwachten.
Ontsteking? dachten wij.
? dachten de artsen.
Het zuurstof in zijn bloed was ervan in de war.
Zo in de war dat het apparaat waar hij aan lag ook in de war raakte.
‘U moet wel blijven ademhalen hoor meneer,’ zei de arts voor de grap.
Grapjes maken helpt, en een beetje arts weet dat.
De pijn kwam terug.
CT-scan.
Nog een prik die hielp.
Wachten op de uitslag.
Slecht nieuws.
Iets met een tumor, kanker en lever.
Terug uit het ziekenhuis zag ik dat de koelkast nog zat dichtgeplakt met minimaal twee rollen plakband en een briefje: ‘1 april met een verlengsnoer!’
Vannacht droomde ik dat de arts dat had gedaan.
Dat zou pas een slechte grap zijn geweest.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 09-04-2011 | Reacties(10) |
De eerste keer | 14-02-2011 |
En of de lampen aan gingen als het donker werd.
En of het al de dag na overmorgen was.
Of het al overmorgen was.
Of het al morgen was.
Of het al half vijf was.
Het was morgen en het werd half vijf.
"Ik heb kriebels in mijn buik", zei Mees. "Geen vlinders, want dan ben ik verliefd."
Merijn had een groot hart, hier. En hij wees naar zijn keel.
"Ga jij naast mij?" vroeg Mees. Dan ging Merijn naast papa. Af en toe riep Merijn me. "Mama! Hoi!" zwaaide hij dan.
Eindelijk was het zover. De wedstrijd De Graafschap Groningen. In het stadion.
En Mees en Merijn waren erbij.
In het echt.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 14-02-2011 | Reacties(8) |
Nieuwe fase | 06-01-2011 |
En dan heb ik het niet eens over de tijd dat ik ‘s morgens opstond als mijn knappe strakke zelf. En niet als een soort van bokser een dag na de wedstrijd. Ik roep nog net geen Adrian!!
En waarom zou ik.
Of de tijd dat ik door de supermarkt liep en mijn tieten begonnen te lekken bij het horen van een huilende baby. Gaat niet meer gebeuren. Het strakke lijf zonder putjes waar je naar hartelust mee kon hupsen. In bikini. Zonder dat het gênant was. Ik bedenk me dat de low waist jeans mij erg goed gestaan zou hebben destijds. Maar nee, het oversized model met de hoge taille en opgerolde pijpen was toen in. Waardoor ik eruit zag als een propje met een kont van een meter lang. Hoorde je niemand over.
Ja mensen, dat waren nog eens tijden.
Tegenwoordig is alles anders. Ik moet vragen beantwoorden als ‘hoe kwam ik uit jouw buik’ en ‘hoe kwam ik er eigenlijk in’ of ‘hoeveel is 3/8 min de wortel van 6’ en zo. En ‘jij was toch goed in Frans, hoe zeg je ik woonde vroeger naast de buurman van nummer achthonderdvijfendertig in het Frans’.
Het moet het laatste jaar zijn geweest dat Merijn (VIJF) oud en nieuw ‘autonieuw’ noemde, kerstdiner ‘kerstidee’ en championsleague ‘championslied’. Ik mis het nu al.
Al deze schattigheden maken plaats voor ingewikkelde vragen over het leven. We gaan een nieuwe fase in. Ik weet het zeker. Ik ben er alleen nog niet uit of het kwam door de vraag ‘Waarom is het vandaag geen morgen’ of ‘wat zijn vevonde vowerpe’.
Ik denk dat het kwartje pas echt viel bij ‘Mam. Hoelang is een Romein?’
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 06-01-2011 | Reacties(16) |
Thuis, 17.00 uur | 25-11-2010 |
Merijn: ‘ Mag ik een snoepje.’
Ik:’ Nee, je hebt net een koekje op en ik ga zo koken.
(een minuut later)
Merijn: ‘Wat gaan we eten.’
Ik: ‘Lasagne’
Merijn: ‘Nu?’
Ik: ‘Nee, straks.’
Merijn: ‘Waarom.’
Ik: ‘Omdat ik nu ga koken, ik kan niet toveren.’
(nog een minuut later)
Merijn: ‘Ik wou dat we een heks waren.’
Ik: ‘….?’
Merijn: ‘Dan gingen we lasagne toveren en die ging ik nu opeten.’
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 25-11-2010 | Reacties(3) |
Beste Sinterklaas, | 20-11-2010 |
Afgelopen weekend was hij namelijk ook nog eens nogal ziekig. Zielig ook. Koorts en zo. Griep. Zijn broertje had het ook. En ik was het er bijna van geworden. Er zat niet veel meer op dan tv aan en hangen maar.
Wij zagen het Sinterklaasjournaal, de Club van Sinterklaas, het Paard van Sinterklaas en het Feest van Sinterklaas. En vervolgens de herhalingen van het Sinterklaasjournaal, de Club van Sinterklaas, het Paard van Sinterklaas en het Feest van Sinterklaas. Tussen
Mijn rol als moeder werd de afgelopen tijd flink op de proef gesteld kun je wel zeggen. Ik heb kots opgeruimd, gemiddeld twee bedden per nacht verschoond en
Ook heb ik schoenen gezet, surprises met mijn dochter gemaakt en liedjes gezongen. Ik heb wortels, cadeautjes en tekeningen in schoenen gedaan, ingepakt en verstopt, pepernoten door mijn eigen woonkamer gesmeten en naar uw letterlijke intochten door het hele land gekeken. Wat een koude wind waaide er door de bomen he.
Kortom, u begrijpt vast dat ik het niet erg vind dat het binnenkort allemaal weer voorbij is. Dat u weer teruggaat naar de appeltjes van oranje met uw muts, mijter en werkmijter, uw al dan niet zwartgeverfde viervoeter, boot, trein, fiets, tractor, camper en al uw vrienden met en zonder veer. Ik ben eerlijk gezegd een beetje klaar met u.
Voor het zover is ga ik eerst die zak van u zoeken die we vorig jaar zo goed hebben opgeborgen, zwartepietenschmink kopen voor de oudste en wegens de rondzwervende kinderen in de nacht alhier, mezelf tot diep in de nacht opsluiten in onze slaapkamer om de cadeautjes
Dank u Sinterklaasje en alvast een goede reis.
lees verder »
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 20-11-2010 | Reacties(7) |
'Statement' | 16-11-2010 |
Je ouders zijn er ook. Net als de politie, journalisten, een extra directeur, een extra juf, iemand van maatschappelijk werk en een stuk of wat cameraploegen op het plein. Dat er 16 kinderen door hun vaders en moeders zijn thuisgehouden daar merk je niks van. Of ze dit deden om een statement te maken of omdat ze bang zijn voor jou of voor de media, dat is me niet helemaal duidelijk.
Niemand weet namelijk wat er precies gebeurd is tussen jou en je vriendjes. Dat is ook lastig te achterhalen omdat jullie allemaal wat anders vertellen of hebben ervaren. Misschien ook omdat jullie nog zo klein zijn en onder de indruk van alle commotie. En nee, ik weet het ook niet. Wat ik wel weet is dat als je mijn kind was geweest, ik het op prijs had gesteld als de moeder van het vermeende slachtoffertje eerst naar mij toe was gekomen in al haar bezorgdheid. Dat had jouw moeder vast ook fijn gevonden. Want toen zij het in tegenstelling tot de rest van de ouders van school pas anderhalve week later hoorde, had iedereen allang een mening over jou. Nog dezelfde middag zat je thuis.
Ik ken je iets langer dan vandaag. Vooral als een spontaan jochie en vriendje van mijn kind. Omdat je leerplichtig bent en er niets aangetoond of bewezen is, kan en mag de school jou de toegang niet weigeren. Maar veroordeeld was je al. En daarom heb ik met je te doen. Ook met de vermeende slachtoffertjes die amper drie weken geleden jouw vriendjes nog waren. Jullie zijn kinderen met ouders die hier op een volwassen manier mee om hadden moeten gaan. Zeker als ze hiertoe de kans hadden. Daar heb je als kind recht op. Wat er ook gebeurt. Of gebeurd is.
Hier en hier kun je lezen wat de Gelderlander er over schreef. En Nu.nl.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 16-11-2010 | Reacties(12) |
Schone zaak | 11-11-2010 |
Vraag me niet waarom, maar lang geleden had ik opeens een idee voor een product. Ik dacht: waarom ligt dat niet in de winkel en wat belachelijk eigenlijk dat dit nog niet in de winkel ligt. Ik was er zo vol van dat ik er lustig op los tekende en knutselde en enorm afdwaalde van het oorspronkelijke idee. Niet de manier om iets in de winkel te krijgen zeg maar. Met dat inzicht legde ik contact met dezen en genen die verstand hebben van dingen die in de winkel liggen. Dezen en genen vroegen zich hetzelfde af als ik: waarom ligt dit ding nog niet in de winkel? Dat was mooi meegenomen.
En zo had ik op een dag een afspraak bij een bedrijf in Enschede waar mensen werken die dingen maken voor in de winkel. Ik reed eerst via Lochem en de A1 omdat ik dacht dat dat sneller was en toen via de Twenteroute omdat dit sneller was. Aangekomen zag ik een mooi pand met hoge plafonds, hoge deuren en hoge dingen. Ik hing mijn jas aan een hoge kapstok en kreeg van twee hoge heren koffie in een hoog kopje aan een hoge tafel. Na een korte voorstelronde waar uit bleek dat ik in het dagelijks leven naast persberichtjes schrijven niets van doen heb met producten in de markt zetten, werd het tijd mijn idee uit de doeken te doen. Dat deed ik ter illustratie met wilde handgebaren en een voor buitenstaanders erg onoverzichtelijke map met onsamenhangende dingen en met hoop op begrip voor de situatie. Aan ongeveer het eind van mijn verhaal keek ik de heren wat verwilderd aan en zag tot mijn grote verrassing mondhoeken omhoog gaan en hoorde enthousiaste woorden als 'goed idee', 'internationale beurs' en 'Italië, Frankrijk en Duitsland' en 'markt voor'. Net voor ik voorzichtig 'ho ho, dat gaat allemaal wat snel', 'ik wilde alleen een offerte' en 'mijn huis en kinderen verkopen is geen optie' wilde fluisteren zei de ene hoge heer: "Wij zien het wel zitten om het samen met jou op de markt te gaan brengen. Moeten we natuurlijk wel even een en ander vastleggen bij een notaris, maar dat is geen probleem. Of had je wat anders in gedachten?"
Verder kan ik er helaas nog niets over zeggen.
Alleen dat geduld een schone zaak is.
Net als mijn idee eigenlijk.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 11-11-2010 | Reacties(19) |
Zo trots als een.. tante | 19-01-2010 |
Dit is Marko, het baby'tje van broer en zijn verloofde.
Hij is afgelopen zondag geboren en het liefste, leukste en mooiste leefje van de wereld vindt Merijn.
En de schattigste zei Mees toen.
Ik sluit me daar helemaal bij aan.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 19-01-2010 | Reacties(18) |
Vaste procedure | 08-01-2010 |
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 08-01-2010 | Reacties(19) |
In de notendop | 29-12-2009 |
In the meantime ging Mees op zwemles, Merijn naar groep 1 en Sanne naar de brugklas. Ik maakte er dubbele afspraken van. En zat opeens op Zumba. En riep dat ik nodig weer eens naar opa en oma moest want stel je voor, straks zijn ze er niet meer. Ik ga echt.
Ook vond ik bij wijze van afwisseling dat ik iets moest gaan doen met een verhaal met hoofdpersonen en een plot. Ik kreeg het afgelopen half jaar om precies te zijn één hoofdstuk op papier dus dat boek moet er rond 2140 wel zijn. De avonden bracht ik namelijk als ik niet aan het vergaderen, netwerken, ouderavonden of deadlinen was afgepeigerd door voor de tv. Van een behoorlijk huishouden was natuurlijk al lang geen enkele sprake meer maar ik reed dan ook in willekeurige (en hopend op de goede) volgorde naar de orthodontist, huisarts, tandarts en andere belangrijke afspraken en met een beetje geluk ook nog met het juiste kind.
Ik deed boodschappen op de meest onmogelijke tijden, het liefst rond etenstijd met twee baldadige kleuters en zonder portemonnee in een auto zonder benzine. Ik poogde pakjes, blikken en ander zo goed als kant-en-klaar-voer goed te maken met uiterst gezonde en bewerkelijke culinaire hoogstandjes die de kinderen niet lustten en met de top op mijn lap via hyves en twitter op de hoogte te blijven van wat er verder zoal gebeurt. Dankzij een paar succesvol debuterende internetvrienden is mijn slaapgebrek nu trouwens officieel chronisch, dat u dat weet. Ga ze lezen die boeken.
Verder kreeg San verkering en Mees maakte het maar vast voor haar uit. Waar San niet bij was. Maar ik wel. En de verkering. En zijn moeder. "Sanne is niet meer op W feliefd, hè mam?" zei Mees. "Nou.. eh, welnee joh, dat..", stamelde ik. Zoekend naar een gat in grond. "Wel! Dat zei ze toch gister? Tegen jou? In de keuken?" zei Mees. Je verwacht het niet.
Wat je vast ook niet had verwacht, is dat ik laatst fijn met J uit logeren ging in een hotel. Omdat we vijf jaar geleden tegen elkaar hadden gezegd dat we dat vaker moesten doen. En dat mijn vriendinnetje onlangs belde met de mededeling dat ze gaat scheiden omdat het klaar is had daar heus niets mee te maken. Op kerstavond miste ik de verjaardag van een oude vriend die ik graag weer eens had gezien en twee dagen later werd ik fan van Bruce Springsteen voor de tv. Ik liet een pony knippen nadat ik een foto van mezelf zag en niemand tegen me had gezegd van Mir, weet je wel dat je een hele grote enge V op je voorhoofd hebt als je lacht, probeer eens een pony of een muts. Of lach niet zo.
Dit was in een notendop het afgelopen half jaar. Je hebt dus niks gemist.
Ik wel.
Ik wens je alvast een geweldig 2010 met meer lach dan traan en minder goede voornemens dan ik!
Oh en als je Mees wilt zien kijk dan even op de website van Linda. Dat ik daar beschuldigd word van plagiaat neem ik op de koop toe. Zo ben ik dan ook wel weer.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 29-12-2009 | Reacties(20) |
Opa Katwijk | 17-07-2009 |
Op de respectabele leeftijd van bijna 91 jaar. Hij is de vader van mijn schoonmoeder. Die hem samen met haar broer en zussen liefdevol heeft bijgestaan tijdens de moeizame, soms mensonterende reis naar het einde. Die erbij schijnt te horen maar waar je je regelmatig van afvraagt waarom eigenlijk.
Ik heb hem niet erg intensief meegemaakt, 'opa Katwijk' zoals de kinderen hem noemen. Dat neemt niet weg dat hij indruk op me heeft gemaakt. Hij was lief en zorgzaam met als contrast die zware, loeiharde bromstem. Die ik terughoor bij J en bij Merijn. En hij was gek op vogels, daar wist hij alles van. Net als J en Mees. En dan dat zorgzame: 'echt geen koekje meer?' 'Soep dan?' 'Koffie?' 'IJsje nog?' Zal ik anders een visje bakken?'
Zijn gezicht op de boot toen hij zelf aan het roer zat op zijn 90e verjaardag, volgende maand een jaar geleden. Trots dat hij was. Zo trots sprak hij ook over zijn vrouw die hij nog altijd miste na al die jaren. Of toen in Katwijk aan het strand met kleine Mees. Die we een Magnum voerden want opa moest er zo bulderend hard van lachen. En Mees ook. Had ik 'm mooi twee maanden voor de gek gehouden met borstvoeding. Terwijl er Magnums bestaan. Wat een giller.
En goed dan, dat ie altijd tegen J zei over mij: "Ze is wel een stuk jonger dan jij he..? Wees er maar zuinig op!" Daar scoor je punten mee als opa zijnde.
Maar het meest nog als we afscheid namen. Dan kneep hij je hand fijn en sprak de legendarische woorden: 'blijf van mekaar houden'.
Dat gaan we doen opa.
Rust zacht.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 17-07-2009 | Reacties(16) |
Op de step | 16-07-2009 |
Ik heb iets met stenen de laatste tijd. Ik ga eronder zitten en net als ik eronder uit wil komen doe ik het toch maar niet."Wat doe jij zoal?" "Nou, ik zit in de stenen, eronder om precies te zijn." Ik moest misschien iets met stenen gaan doen. Nee, alle gekheid op een stee stok, ik ben er natuurlijk maar druk mee. Niks steen, gewoon retedruk. Hoofd vol, pen leeg, zoiets.
Over stenen gesproken, Merijn had er laatst eentje in zijn kin. De huisartsenpost was net van plan ons te vragen waar we toch bleven en toen gebeurde het. Zo lekker voor het slapen gaan, begin van de avond oftewel slaapdronken toestand, met de step. Een jaap jongen. Nou! Geen mooi recht sneetje, nee, een kromme gapende. Er moesten hechtingen in. Zonder te huilen. Stoer he. Nu moet jij zeggen: jeetje, wel met verdoving zeker? En dan zeg ik nee nee, zonder verdoving! Heus waar.
Op het moment dat je iedereen gaat lastigvallen met zo'n verhaal - zo'n irritante moeder ben ik ja: Merijn laat je kin eens zien, wat is er gebeurd? (gaap) - krijg je de meest lugubere ongelukken te horen. De een viel van nog hoger dan de ander en de een had een nog grotere snee dan de ander, tongen aan een draadje, halve ledematen eraf, ik heb nog nooit zoveel littekens gezien. En iedereen heeft er zowiezo eentje op z'n kin. Ja Danny, jij ook als je heel goed kijkt. (Danny is mijn broer en hij was vroeger best vervelend tegen mij. Dat is alles wat ik erover kwijt wil).
Over steppen gesproken (ik voel een bruggetje aankomen) ik ging laatst ook op de step. Samen met een vriendin. Of nee, geen step, een kickbike. Gewoon een step dus, maar dan met een enurm voorwiel. Waar je volgens mevrouw van de high tea die ook in steppen, tuinen en brocante doet, heel hard mee ging. Vanzelf! Dat leek ons wel wat. Bijwijze van ludiek verjaardagscadeau kreeg ik dat van de vriendin. Met een high tea! Echt een dol cadeau, ik was als een kind zo blij.
Het was eerst even zoeken daar in de middle of nowhere, maar dan heb je ook wat. Namelijk een jaloers makend Pipi Langkous huis met sjitterende tuin, twee mensen zonder al te beste conditie waarvan eentje geen, twee steps, eentje met snoezig mandje voorop en die was voor mijn tas, een route van een kleine 12 (!) kilometer en last but not least: regen.
Wij steppen en steppen en ik weet niet of de handrem er nog op zat maar mooi niet dat die dingen hard gingen. De regen wel, dus wij hadden het na puntje 5 van de route wel gezien. Ka-pot was ik, eerlijk waar. En ik keek op mijn moeilijkst en vroeg vriendin of het misschien een idee was terug te gaan. Een uurtje na vertrek kwamen we uitgeput bij de high tea mevrouw die dacht dat we de volle route hadden uitgereden. Toen ze niet kon vinden waar we per navigatie van de telefoon (vriendin J je bent geweldig) terug waren gestept bleek dat ze iets hoger in de lijst moest kijken. Bij punt 5. Niet bij 25.
"OH, ZIJN JULLIE DAAR AL TERUGGEGAAN?" zei ze heel subtiel. En toen aten wij gezellig appeltaart en chocola. En dat hadden we verdiend.
lees verder »
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 16-07-2009 | Reacties(10) |
Geen zinnig woord | 04-05-2009 |
Dus zaten we voor de tv. Eerste rang.
'Kijk nou wat mooi', bazelde ik steeds. En dat was het. Alsof ik zelf het Oranjepark had bedacht. En de Loolaan. En de burgemeester. En de lach van Maxima. Ik was gewoon trots op mijn Apeldoorn. Want waar je roots liggen, je herinneringen, waar je ouders, broer, zus en vrienden wonen, dat eigen je jezelf bij gelegenheid toe. Ja. Het gras leek groener, de zon scheen, net als de koningin en iedereen. Ik zag een paar bekenden tussen de oranje uitgedoste rijen staan zwaaien en J attendeerde me erop dat ik terugzwaaide. Koninginnedag in Apeldoorn maakte van mij een debiele bejaarde zo ongeveer. Kon me niks schelen.
Vanaf 11.50 uur zat ik net als heel Nederland geschokt met de handen voor mijn mond. Ik kreeg smsjes of alles goed was met ons. Ik stuurde smsjes of alles goed was met iedereen.
Om ergens heen te moeten of kunnen sprongen we eind van de dag met de kinderen op de fiets en begaven ons door de het vredige landschap van de Achterhoek. We stopten in de buurt van Keppel en omstreken voor patat en ijs voor de kinderen. De beelden op mijn netvlies en de brok in mijn keel weerhielden mij hiervan. Net als van enig zinnig woord over wat er die middag in mijn Apeldoorn was gebeurd.
Maar daarvoor hebben we Nico Dijkshoorn.
lees verder »
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 04-05-2009 | Reacties(14) |
