Kuttent

13-09-2016
Op 1 juni begon het avontuur IJsselkade. Althans, officieel. Achter de schermen waren we met z’n zessen al maanden keihard aan het brainstormen, schrijven, prognoses maken, marktplaatsen, schilderen, breken, jaarcijfers, rekeningafschriften en andere rompslomp verzamelen (jeej) om honderd miljoen vergunningen aan te kunnen vragen (€€€) die getoetst moeten worden (tijd zat) en tussen de bedrijven door natuurlijk werken, want oh god ja, er moest ook brood op de plank. Ach en de kinderen, wat een toppers zijn dat. Ik stelde me af en toe opnieuw aan ze voor en ze kenden me nog gewoon.


IJsselkade. Wisten wij veel. Ja natuurlijk wisten wij veel. Maar niet dat er de eerste maanden zóveel mensen zouden komen. En bleven komen. Ouderen, jongeren, gezinnen en alles daartussenin. Die vervolgens andere ouderen, jongeren, gezinnen en alles daartussenin meenamen, ongelofelijk. ‘Laagdrempelig en voor iedereen’ bleek beter te werken dan we ooit hadden durven dromen toen IJsselkade nog niet meer was dan een vieze, leegstaande garage van de politie en ambulance die eerst meer op een uit de hand gelopen kringloopwinkel begon te lijken dan op een sfeervol café slash restaurant maar dan anders. Toen we nog regelmatig “Goh, apart. Nou, veel succes!” kregen te horen van nieuwsgierige voorbijgangers en al waren gestopt met “Je moet er nog even doorheen kijken, maar het wordt heus leuk.”

Omdat ik niet alles kan vertellen wat ik meemaak tijdens mijn nieuwe baan volgen nu een paar hoogte- en dieptepunten van de eerste 3 maanden. Hierbij wil ik vermelden dat 1. IJsselkade best een oppervlakte heeft en een nogal een eh, enorm terras. 2. Dat Jorg en ik voor het grootste deel de operationele kant voor onze rekening nemen. De rest doet achter de schermen nog veel meer naast hun al dan niet fulltime baan. Dat is knap en bij deze dan ook mijn petje af, ik zou het niet kunnen.

Komt ie.

Dieptepunt 1.
Voor uw beeldvorming, eerdergenoemde Jorg is een professional. Een pietje precies met bakken energie die in het dagelijkse leven hotels adviseert en andere belangrijke dingen doet als manager. Toen er op een onverwacht mooie dag, nog onverwachter heel veel mensen op het terras waren gaan zitten terwijl Jorg met één hulpkracht zijn benen uit zijn lijf rende, de kok een zenuwinzinking nabij was en een van de gasten in willekeurige volgorde klaagde over het weer, het lange wachten, de slechte bediening en uiteindelijk over een lauwe tosti zei hij: “Weet u wat u moet doen? Ergens anders naartoe gaan en vooral nooit meer terugkomen.”
Hallo, JORG. Jorg had gewoon uit pure ellende een gast weggestuurd. Toen ik hem afloste zei hij alleen maar: Wat een kuttent.

Dieptepunt 2.
Wat een benauwde, klamme, drukkende dag was dit nou weer opeens. Je weet wel, die dag dat je niet meer wist of je in je broek had gepiest of had gezweet en je hersens sowieso niet meer functioneerden, laat staan bij enige vorm van inspanning. Die dag dat ik me bij elke bestelling afvroeg of het echt heel gek was als ik heel even in de spoelbak zou gaan zitten, een vol dienblad achterover zou slaan of over mijn hoofd zou kiepen in plaats van rondbrengen. Ik was bijna blij met de wolkbreuk die volgde rond etenstijd. Oh wacht. Iedereen rende naar binnen en ging massaal eten bestellen. De chaos die ontstond doordat geen tafelnummer meer klopte en de kok óf acuut ontslag wilde nemen óf zichzelf wilde ombrengen door met zijn hoofd in het tosti-ijzer te gaan liggen negeerde ik, het was zaak dat ik mijn hoofd koel hield. Iemand moest het doen. Te beginnen met voorkomen dat het naar binnen regende door de garagedeuren een stuk naar beneden te trekken om er even later vol met mijn schedel tegenaan te lopen, mijn evenwicht te verliezen en met wapperende armen achterover in een plas te vallen. Wat een kuttent.

Dieptepunt 3.
Als ik net de deuren heb geopend en de eerste gasten op het terras koffie heb gebracht zie ik aan de overkant van de straat een man van zijn fiets vallen. Ik ren er naartoe, bel 112 en probeer de oude man gerust te stellen. Ik hou zijn grauwe hand vast, hij zijn hart. Hulp komt gelukkig snel en in de ambulance vraagt de man me naar zijn fiets, er zitten boodschappen in voor zijn vrouw. Ik beloof dat alles goed komt met de fiets. ’s Avonds komt zijn vrouw (‘ben jij Mirjam, heb jij mijn man zo lief geholpen?’) me vertellen dat hij met zeven gecompliceerd gebroken ribben, een klaplong en hartfalen op de intensive care ligt. Ze gaat naar huis met vier halfjes bruin uit de fietstas, de fiets komt later.

Hoogtepunt 1.
Mensen zijn leuk. Hun verhalen, complimentjes, opbouwende kritiek, geduld, ideeën, allemaal leuk. De “Ginger allée”, “Foksia” (Focaccia) en “vegetarisch salade Caprese” die ze bestellen ook. Het team van zes uitersten waar ik dit samen mee doe en alle nieuwe jonge collega’s, ook al zo leuk. De deftige oude dame die ’s morgens om half 11 binnenloopt, bedenkelijk om zich heen kijkt en me sceptisch helpt hopen dat het ooit wat gaat worden en vervolgens een ‘flessie droge witte wijn en een grote portie bitterballen’ bestelt, leuker wordt het niet.

Hoogtepunt 2.
Zie 1.

Hoogtepunt 3.
Ik sta met een vol dienblad in mijn handen als er een man op me af komt lopen. “Zet maar even neer,” zegt hij. Ik schrik ervan. Misschien omdat ik de avond ervoor een verhaal had gehoord over een enge vent die in de binnenstad verschillende ondernemers lastigvalt en bedreigt. “Zet maar even neer,” herhaalt hij. Ik doe het en net als ik met kloppend hart bedenk of ik zal gaan schreeuwen of terugvechten zegt hij met tranen in zijn ogen: “Ik wil je bedanken. Mede dankzij jou sta ik hier.” Hij omhelst me en begint zachtjes te huilen. Misschien omdat ik hem te hard terug knuffel om zijn nog herstellende ribben, maar dat geeft niet.

IJsselkade is voor twee jaar. Dan wordt het pand gesloopt. Ik hoop met heel mijn hart dat we nog veel langer kunnen doorgaan met die kuttent.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 13-09-2016 | Reacties (7)

Esther de Jonge 13-09-2016 || 12:21:34
Geweldig, je kunt dat ook zo mooi verwoorden!!!!
wij komen donderdag wat in/bij die "Kuttent" drinken/eten.

frank 05-10-2016 || 08:25:55
Mooi avontuur, Mirjam. En mooi verhaal. Als dit voorbij is, zou je altijd nog iets met dat schrijven kunnen doen.

voldemort email 22-02-2017 || 07:47:54
nice fucker

kate 11-03-2017 || 14:47:10
I found your this post while searching for information about blog-related research ... It's a good post .. keep posting and updating information. eyebrow threading


miranda 11-03-2017 || 14:47:36
I read a article under the same title some time ago, but this articles quality is much, much better. Thanks!
plaque psoriasis

Elis 11-03-2017 || 14:48:00
It was a very good post indeed. I thoroughly enjoyed reading it in my lunch time. Will surely come and visit this blog more often. scalp psoriasis


jeo 11-03-2017 || 14:48:47
This was really an exquisite website. It would really be great if you’ll keep on posting. psoriasis