Een mengeling van pijn en tranen
 met af en toe een sprankje hoop
gedreven door een sterke wilskracht
 hoewel het einde nader sloop
 Je gedachtenis zal altijd blijven
te vroeg ben je van ons heen gegaan
We houden van je en zijn je dankbaar
 voor alles wat je hebt gedaan.      

Je bent ziek en je wordt niet meer beter. En je bent mijn vader. 

Dat dit een vage buurman, verre oom of de vader van een vriend van een collega overkomt is nog tot daar aan toe. Met een beetje pech altijd gezond geleefd. Keihard gewerkt ook. Was net een beetje van zijn pensioen aan het genieten en wat denk je, hartstikke ziek. Niks meer aan te doen. Opgegeven. Het zal je gebeuren zeg. Erg hè! Nou.

Ik kan het niet geloven en tegelijkertijd doe ik het toch. Soms. Of eigenlijk elke seconde van de dag. En 's nachts. Ik vraag elke dag hoe het gaat, of je een beetje hebt geslapen. Ik wil het liefst bij je zijn, kruipend op m'n blote knieën als het hielp. Ik wil je de tijd van je leven geven en vergeten waarom.
We hebben geen moment te verliezen.  

Sanne's eerste rode laarsjes, maatje 22.
Je had ze dertien jaar lang bewaard voor als ze ooit gaat trouwen.
Wist ik niet.
Nu wel.
Want je gaf ze haar alvast.

Toen je dat deed had ik je het liefst gerustgesteld. Gezegd dat het wel goed zou komen, echt. Dat het zo'n vaart niet zou lopen en dat ze me er ook helemaal het type niet naar lijkt om te gaan trouwen ooit. Trouwens. Maar ik jankte de ogen uit m'n kop. Net als zij en net als jij.
Het rode laarsjesmoment is een nieuw fenomeen. Ik heb er al een paar.

Ik zie mezelf weer op rode laarsjes. Aan de hand van Danny, op weg naar de schuur. In mijn handjes een wiebelend schoteltje water en restjes warm eten voor De Kabouter. Nee natuurlijk durf ik niet alleen. Ik ben pas vier. Jij staat achter me en kijkt samen met mama door het raam hoe we dat doen. Ik weet heus wel dat hij daar echt woont, met z'n rode puntmuts en z'n grijze baard. En dat hij blij is dat ik hem eten durf te brengen. Hij kan dan oud zijn, maar wel lief. En heel wijs, hij weet alles. Dat weet jij en dat weet ik.
En Rien Poortvliet.
 
De kabouter is in de loop der tijd verdwenen. Hij is op eigen benen gaan staan en dopt boontjes, iets in die geest. Hij maakte plaats voor andere sprookjes waar ik al dan niet in geloofde. Sprookjes waar ik voor ging of die ik eigenhandig om zeep hielp.
Altijd in de wetenschap dat jij achter me stond en als het nodig was trots was.
Net als ik op jou.

Er staan dingen op kweek.
Dingen die niemand aan zag komen 
en ons nu geen moment meer met rust laten. 

Dingen waaraan knappe koppen morgen kunnen zien hoe ze heten en wat ze doen.

Leverdingen. 
Op de scan rood, maar niet rooskleurig.

Als ik een wens mocht doen wenste ik jou met heel mijn hart

alleen maar goeie dingen. 

En anders ook. 

Ik kocht een visje voor je (dat was lang geleden), uitjes apart, en we zaten in de zon.
We hadden ons druk kunnen maken over hoe lang de zon nog zou schijnen maar dat deden we niet.
De pijnstillers doen hun werk en je ziet er gewoon goed uit.
Beter dan gisteren en beter dan voor we wisten wat we nu weten, lijkt wel.
Sterk en strijdbaar ben je en dat is goed.
Je legt de vis in de uitjes.
Verslagen ben je ook.
En verdrietig, bezorgd en vrolijk tegelijk.
Dat laatste omdat we er allemaal zijn en zo lief zijn voor elkaar vermoed ik, want dat is mij ook al opgevallen.
Zo werkt dat dus. Vanzelf terug naar de essentie.
Met de dag leven.
Simpelweg bij elkaar zijn. Beetje lachen, beetje huilen, beetje vis eten.
Nu is het goed en morgen zien we wel weer verder.
Danny kocht – van jouw geld, niet overdrijven - een i-pad voor je en mama nieuwe pyjama’s. Manon helpt met alles en wil niet meer weg. Terwijl ik dit schrijf tekent Merijn een kastil met hatjes en Mees pienokiejo en een klaun. Sanne kocht een kaart voor je en kuste ‘m vol met lippenstift.
We moeten toch wat.

In de afgelopen twee dagen is het woord ‘kut’ regelmatig gevallen.
“Was het maar kut, dan viel er nog wat te neuken,” zeg jij altijd.
Nu roepen we dat in koor en dat is grappig. Vooral het gezicht van degene die ‘m niet aan ziet komen. Ik hoop nu we zo goed op elkaar ingespeeld zijn dat er maar vaak kut gezegd gaat worden. Of eigenlijk ook niet. 

Hoe dan ook.

Het wordt een spannende week.
Ik geloof er net als jij niks van dat Jezus over het water kon lopen, en van die vis is ook gelul, die vond je gewoon lekker en toen was ie op.
Maar jij bepaalt of je 'm in de uitjes legt of de uitjes apart houdt.

We gaan ervoor.

Mijn vader had gister pijn in zijn buik.
Ernstige pijn in zijn buik.
Ambulance, infuus en een prik met pijnstillers.
Dat hielp.
Onderzoeken.
Afwachten.
Ontsteking? dachten wij.
? dachten de artsen.
Het zuurstof in zijn bloed was ervan in de war.
Zo in de war dat het apparaat waar hij aan lag ook in de war raakte.
‘U moet wel blijven ademhalen hoor meneer,’ zei de arts voor de grap.
Grapjes maken helpt, en een beetje arts weet dat.

De pijn kwam terug.
CT-scan.
Nog een prik die hielp.
Wachten op de uitslag.

Slecht nieuws. 
Iets met een tumor, kanker en lever.


Terug uit het ziekenhuis zag ik dat de koelkast nog zat dichtgeplakt met minimaal twee rollen plakband en een briefje: ‘1 april met een verlengsnoer!’

Vannacht droomde ik dat de arts dat had gedaan.
Dat zou pas een slechte grap zijn geweest.  

Merijn: ‘ Mag ik een snoepje.’

Ik:’ Nee, je hebt net een koekje op en ik ga zo koken.

(een minuut later)

Merijn: ‘Wat gaan we eten.’

Ik: ‘Lasagne’

Merijn: ‘Nu?’

Ik: ‘Nee, straks.’

Merijn: ‘Waarom.’

Ik: ‘Omdat ik nu ga koken, ik kan niet toveren.’


(nog een minuut later)

 

Merijn: ‘Ik wou dat we een heks waren.’

Ik: ‘….?’   

Merijn: ‘Dan gingen we lasagne toveren en die ging ik nu opeten.’

Dank u Sinterklaasje en alvast een goede reis. 

 ^{Hier en hier kun je lezen wat de Gelderlander er over schreef. En Nu.nl.}

Verder kan ik er helaas nog niets over zeggen.
Alleen dat geduld een schone zaak is.
Net als mijn idee eigenlijk.