Helemaal Geweldig

Zo trots als een.. tante

Tue, 19 Jan 2010 07:00:00 GMT

Dit is Marko, het baby'tje van broer en zijn verloofde.
Hij is afgelopen zondag geboren en het liefste, leukste en mooiste leefje van de wereld vindt Merijn.
En de schattigste zei Mees toen.
Ik sluit me daar helemaal bij aan.

Vaste procedure

Fri, 08 Jan 2010 07:00:00 GMT

Onze poes propt de laatste tijd gemiddeld twee gevleugelde vrienden per dag door het kattenluik. Merels, duiven, koolmeesjes, het is dat Pino er niet doorheen past. Er volgt dan een vaste procedure. Vogel vliegt door de kamer. Ik sla een oerkreet uit en wild mijn handen voor oren, ogen en ten hemel, ren de kamer uit, ren terug en doe heel hard ‘kssst!’, jaag de poes naar buiten, doe het kattenluik dicht, ren de kamer uit, ren weer terug om mobiel te pakken, ren de kamer uit, bel J op zijn werk en ga boven zitten. Voor het geval het je is ontgaan, ik durf het fladderende gevaarte niet zelf te pakken.

J wel. J is mijn held. Hij zucht wat (dit was eerst ‘lacht wat’ maar de lol is er inmiddels vanaf), vangt het beest in slabak, emmer of doos, ik assisteer met onnozele aanwijzingen en door met oud papier te gooien als deksel en voor je het weet is het voorbij. J zet het beest liefdevol in de struiken. Van de schutting vallen ze af zijn we achter gekomen. Ondertussen kom ik langzaam tot mijn positieven terwijl ik poes naar binnen lok en de veren en vogelpoep opruim.

Van de week lag er ter afwisseling een muis onder de ontbijttafel. Zonder hoofd. Ik kwam erachter door de smakgeluiden van poes bij mijn voeten. Ik was blij dat ik net had gegeten. En dat ie niet fladderde want dan hoefde ik J niet te bellen.

In de notendop

Tue, 29 Dec 2009 07:00:00 GMT

Het afgelopen jaar was niet mijn lievelings. Het was wat mij betreft geen jaar waarvan je denkt wat was dat een fijn jaar zeg, doe mij er nog zo een. Ik ben eigenlijk gewoon blij dat dit jaar bijna voorbij is. Zakelijk gezien was het mijn beste jaar ooit. Er was qua werk niet om door te komen zoveel en dat had ook gunstige gevolgen voor de omzet. Die ik er ter compensatie voor het harde werken in no time doorheen aan het jagen ben uiteraard.

In the meantime ging Mees op zwemles, Merijn naar groep 1 en Sanne naar de brugklas. Ik maakte er dubbele afspraken van. En zat opeens op Zumba. En riep dat ik nodig weer eens naar opa en oma moest want stel je voor, straks zijn ze er niet meer. Ik ga echt.
Ook vond ik bij wijze van afwisseling dat ik iets moest gaan doen met een verhaal met hoofdpersonen en een plot. Ik kreeg het afgelopen half jaar om precies te zijn één hoofdstuk op papier dus dat boek moet er rond 2140 wel zijn. De avonden bracht ik namelijk als ik niet aan het vergaderen, netwerken, ouderavonden of deadlinen was afgepeigerd door voor de tv. Van een behoorlijk huishouden was natuurlijk al lang geen enkele sprake meer maar ik reed dan ook in willekeurige (en hopend op de goede) volgorde naar de orthodontist, huisarts, tandarts en andere belangrijke afspraken en met een beetje geluk ook nog met het juiste kind.

Ik deed boodschappen op de meest onmogelijke tijden, het liefst rond etenstijd met twee baldadige kleuters en zonder portemonnee in een auto zonder benzine. Ik poogde pakjes, blikken en ander zo goed als kant-en-klaar-voer goed te maken met uiterst gezonde en bewerkelijke culinaire hoogstandjes die de kinderen niet lustten en met de top op mijn lap via hyves en twitter op de hoogte te blijven van wat er verder zoal gebeurt. Dankzij een paar succesvol debuterende internetvrienden is mijn slaapgebrek nu trouwens officieel chronisch, dat u dat weet. Ga ze lezen die boeken.

Verder kreeg San verkering en Mees maakte het maar vast voor haar uit. Waar San niet bij was. Maar ik wel. En de verkering. En zijn moeder. "Sanne is niet meer op W feliefd, hè mam?" zei Mees. "Nou.. eh, welnee joh, dat..", stamelde ik. Zoekend naar een gat in grond. "Wel! Dat zei ze toch gister? Tegen jou? In de keuken?" zei Mees. Je verwacht het niet.

Wat je vast ook niet had verwacht, is dat ik laatst fijn met J uit logeren ging in een hotel. Omdat we vijf jaar geleden tegen elkaar hadden gezegd dat we dat vaker moesten doen. En dat mijn vriendinnetje onlangs belde met de mededeling dat ze gaat scheiden omdat het klaar is had daar heus niets mee te maken. Op kerstavond miste ik de verjaardag van een oude vriend die ik graag weer eens had gezien en twee dagen later werd ik fan van Bruce Springsteen voor de tv. Ik liet een pony knippen nadat ik een foto van mezelf zag en niemand tegen me had gezegd van Mir, weet je wel dat je een hele grote enge V op je voorhoofd hebt als je lacht, probeer eens een pony of een muts. Of lach niet zo.

Dit was in een notendop het afgelopen half jaar. Je hebt dus niks gemist.
Ik wel.

Ik wens je alvast een geweldig 2010 met meer lach dan traan en minder goede voornemens dan ik!

_{Oh en als je Mees wilt zien kijk dan even op de website van}_Linda._{Dat ik daar beschuldigd word van plagiaat neem ik op de koop toe. Zo ben ik dan ook wel weer.}

Opa Katwijk

Fri, 17 Jul 2009 07:00:00 GMT

Morgen wordt de opa van J. begraven.
Op de respectabele leeftijd van bijna 91 jaar. Hij is de vader van mijn schoonmoeder. Die hem samen met haar broer en zussen liefdevol heeft bijgestaan tijdens de moeizame, soms mensonterende reis naar het einde. Die erbij schijnt te horen maar waar je je regelmatig van afvraagt waarom eigenlijk.

Ik heb hem niet erg intensief meegemaakt, 'opa Katwijk' zoals de kinderen hem noemen. Dat neemt niet weg dat hij indruk op me heeft gemaakt. Hij was lief en zorgzaam met als contrast die zware, loeiharde bromstem. Die ik terughoor bij J en bij Merijn. En hij was gek op vogels, daar wist hij alles van. Net als J en Mees. En dan dat zorgzame: 'echt geen koekje meer?' 'Soep dan?' 'Koffie?' 'IJsje nog?' Zal ik anders een visje bakken?'
Zijn gezicht op de boot toen hij zelf aan het roer zat op zijn 90e verjaardag, volgende maand een jaar geleden. Trots dat hij was. Zo trots sprak hij ook over zijn vrouw die hij nog altijd miste na al die jaren. Of toen in Katwijk aan het strand met kleine Mees. Die we een Magnum voerden want opa moest er zo bulderend hard van lachen. En Mees ook. Had ik 'm mooi twee maanden voor de gek gehouden met borstvoeding. Terwijl er Magnums bestaan. Wat een giller.

En goed dan, dat ie altijd tegen J zei over mij: "Ze is wel een stuk jonger dan jij he..? Wees er maar zuinig op!" Daar scoor je punten mee als opa zijnde.

Maar het meest nog als we afscheid namen. Dan kneep hij je hand fijn en sprak de legendarische woorden: 'blijf van mekaar houden'.

Dat gaan we doen opa.
Rust zacht.

Op de step

Thu, 16 Jul 2009 07:00:00 GMT

Ik heb iets met stenen de laatste tijd. Ik ga eronder zitten en net als ik eronder uit wil komen doe ik het toch maar niet."Wat doe jij zoal?" "Nou, ik zit in de stenen, eronder om precies te zijn." Ik moest misschien iets met stenen gaan doen. Nee, alle gekheid op een ~~stee~~ stok, ik ben er natuurlijk maar druk mee. Niks steen, gewoon retedruk. Hoofd vol, pen leeg, zoiets.

Over stenen gesproken, Merijn had er laatst eentje in zijn kin. De huisartsenpost was net van plan ons te vragen waar we toch bleven en toen gebeurde het. Zo lekker voor het slapen gaan, begin van de avond oftewel slaapdronken toestand, met de step. Een jaap jongen. Nou! Geen mooi recht sneetje, nee, een kromme gapende. Er moesten hechtingen in. Zonder te huilen. Stoer he. Nu moet jij zeggen: jeetje, wel met verdoving zeker? En dan zeg ik nee nee, zonder verdoving! Heus waar.
Op het moment dat je iedereen gaat lastigvallen met zo'n verhaal - zo'n irritante moeder ben ik ja: Merijn laat je kin eens zien, wat is er gebeurd? (gaap) - krijg je de meest lugubere ongelukken te horen. De een viel van nog hoger dan de ander en de een had een nog grotere snee dan de ander, tongen aan een draadje, halve ledematen eraf, ik heb nog nooit zoveel littekens gezien. En iedereen heeft er zowiezo eentje op z'n kin. Ja Danny, jij ook als je heel goed kijkt. (Danny is mijn broer en hij was vroeger best vervelend tegen mij. Dat is alles wat ik erover kwijt wil).

Over steppen gesproken (ik voel een bruggetje aankomen) ik ging laatst ook op de step. Samen met een vriendin. Of nee, geen step, een kickbike. Gewoon een step dus, maar dan met een enurm voorwiel. Waar je volgens mevrouw van de high tea die ook in steppen, tuinen en brocante doet, heel hard mee ging. Vanzelf! Dat leek ons wel wat. Bijwijze van ludiek verjaardagscadeau kreeg ik dat van de vriendin. Met een high tea! Echt een dol cadeau, ik was als een kind zo blij.
Het was eerst even zoeken daar in de middle of nowhere, maar dan heb je ook wat. Namelijk een jaloers makend Pipi Langkous huis met sjitterende tuin, twee mensen zonder al te beste conditie waarvan eentje geen, twee steps, eentje met snoezig mandje voorop en die was voor mijn tas, een route van een ~~kleine~~ 12 (!) kilometer en last but not least: regen.

Wij steppen en steppen en ik weet niet of de handrem er nog op zat maar mooi niet dat die dingen hard gingen. De regen wel, dus wij hadden het na puntje 5 van de route wel gezien. Ka-pot was ik, eerlijk waar. En ik keek op mijn moeilijkst en vroeg vriendin of het misschien een idee was terug te gaan. Een uurtje na vertrek kwamen we uitgeput bij de high tea mevrouw die dacht dat we de volle route hadden uitgereden. Toen ze niet kon vinden waar we per navigatie van de telefoon (vriendin J je bent geweldig) terug waren gestept bleek dat ze iets hoger in de lijst moest kijken. Bij punt 5. Niet bij 25.
"OH, ZIJN JULLIE DAAR AL TERUGGEGAAN?" zei ze heel subtiel. En toen aten wij gezellig appeltaart en chocola. En dat hadden we verdiend.

Geen zinnig woord

Mon, 04 May 2009 07:00:00 GMT

Wij besloten op het laatste moment toch maar niet naar Apeldoorn te gaan afgelopen donderdag. Niet omdat ik er niet bij wilde zijn, wel omdat ik niet gek ben op mensenmassa's. Ik word er altijd een beetje zenuwachtig van met mijn stelletje jonge onderzoekers.
Dus zaten we voor de tv. Eerste rang.
'Kijk nou wat mooi', bazelde ik steeds. En dat was het. Alsof ik zelf het Oranjepark had bedacht. En de Loolaan. En de burgemeester. En de lach van Maxima. Ik was gewoon trots op mijn Apeldoorn. Want waar je roots liggen, je herinneringen, waar je ouders, broer, zus en vrienden wonen, dat eigen je jezelf bij gelegenheid toe. Ja. Het gras leek groener, de zon scheen, net als de koningin en iedereen. Ik zag een paar bekenden tussen de oranje uitgedoste rijen staan zwaaien en J attendeerde me erop dat ik terugzwaaide. Koninginnedag in Apeldoorn maakte van mij een debiele bejaarde zo ongeveer. Kon me niks schelen.
Vanaf 11.50 uur zat ik net als heel Nederland geschokt met de handen voor mijn mond. Ik kreeg smsjes of alles goed was met ons. Ik stuurde smsjes of alles goed was met iedereen.
Om ergens heen te moeten of kunnen sprongen we eind van de dag met de kinderen op de fiets en begaven ons door de het vredige landschap van de Achterhoek. We stopten in de buurt van Keppel en omstreken voor patat en ijs voor de kinderen. De beelden op mijn netvlies en de brok in mijn keel weerhielden mij hiervan. Net als van enig zinnig woord over wat er die middag in mijn Apeldoorn was gebeurd.
Maar daarvoor hebben we Nico Dijkshoorn.

Onder een steen

Wed, 22 Apr 2009 07:00:00 GMT

Hallo. Ik ben Mirjam en ik zat een tijdje onder een steen. Zoals dat bij wijze van heet.
Dat kwam zo.
Ik kreeg een telefoontje van een Grote Potentiële Klant. Belangrijke Grote Potentiële Klant. Er volgde een kennismaking met de BGPK en ik keerde huiswaarts met een proefopdracht onder mijn arm.
Tiereliere liere liere.
Ze waren in hun nopjes met het resultaat, ik kreeg een Hele Grote Klus van de BGPK en toen moest ik juichen .
Tierelierelom.

Offerte. Stress. Afspraken. Schema’s. Navigators. Werkgroep- directie- en zinloos overleg. Deadlines. Telefoontjes. Nog meer afspraken. Extra oppas. BSO. Kinderdagverblijf. Geen tijd. Stress. Kant en klaar maaltijden. Gebakken eieren. Koffie. En sigaretten. Stress. Zei ik stress?

Je ziet, prioriteiten stellen gaat mij prima af. Ik raak als ik dat te lang doe ook helemaal niet in de war. Ik blijf er ook zo lekker vrolijk bij.

Het is niet leuk onder een steen.

Deze week wordt de steen weer langzaam opgetild . Ik knipper nog wat onwennig met mijn ogen en zie wat ik zo links en rechts heb aangericht. Verwaarloosd vooral. Het huishouden, mijn familie, vrienden en jullie ook. Want ik had toevallig best wat willen schrijven maar ik deed even aan prioriteiten. Ja.

Waar was ik. Knipperende ogen. Ik zie twee jongetjes en een pubermeisje rondhuppelen tussen de puinhopen. Leuke kinderen. Ach, ze wonen hier.

En ‘s avonds ligt er een grote man in mijn bed. Leuke man. Hallo man, denk ik.
Ik ben er weer. Je weet wel, die van die kinderen. Die vrouw die ooit nog wel eens in was voor een potje genegenheid. Hier zo. Toen jij nog een van mijn prioriteiten was.

Sorry nog daarvoor. Ik ging er even in op.

Ik heb zo mijn tekortkomingen. Beperkingen. Sjonge, ik en mijn beperkingen. En of ik mijn beperkingen ken. Ik heet eigenlijk Mirjam Beperkingen de Jonge.
Afgezien de chaos heb ik dubbel en dwars bewezen dat ik redelijk tot best goed presteer onder druk. Ik wilde er niet over beginnen maar nu we het toch over beperkingen hebben..
Ik weet als geen ander wat mijn beperkingen zijn.

Ik kan gewoon maar een ding tegelijk.

Net als jij. En alle andere mannen op de wereld.
Ik had het trouwens best leuk gedaan als man bedenk ik me nu.
Gewoon lekker een ding tegelijk doen. Om te beginnen zou ik eens even flink tegen een boom gaan staan plassen.
En nu een scheet laten.
Of is dat raar.

Lekker wijf

Wed, 28 Jan 2009 07:00:00 GMT

Liep ik toen straks nog in mijn ouwe kloffie, afgepeigerd als een typische moeder in haar tropenjaren met bad hair maar zonder joggingpak, nu ziet ~~de wereld~~ ik er toch heel anders uit. Scheelt zo 10 jaar. Minstens. M’n kleren zitten goed, m’n haar is gelukt en m’n make-up zit precies zo dat ik er bijna van nature gezond, fris en fruitig uitzie. Ik ben gewoon een lekker wijf.
Net als vroeger toen ik er niets voor hoefde te doen.
Toen de vouwen in m’n gezicht ’s morgens nog binnen een uur wegtrokken in plaats van na een dag.
Toen ik niet verbaasd hoefde te kijken om mijn oogleden omhoog te krijgen.
Toen ik nog elke dag danste zonder dat er een feestje was.

Ik ga straks een hapje eten met m’n beste vriendinnetjes van way back. Die ik weer veel te weinig heb gezien de laatste tijd. Allemaal druk. Allemaal kinderen, allemaal een baan en allemaal geen nanny. Vanavond gaan we weer even lekker ouderwets de slappe lach en huil krijgen. Ik heb er zo’n zin in en ben zo in mijn nopjes met mezelf dat ik onderweg uitbundig aan het karaokeen sla in m’n eentje en bijna naar mezelf begin te knipogen in de achteruitkijkspiegel.

Aangekomen in de stad waar onze vriendschap way back begon, huppel ik het eetcafé binnen waar ze al op me zitten te wachten. Hooi, kus, knuffels en we praten, we lachen hard, ik pies zowat in m’n geslaagde outfit en we nemen er nog eentje en nadat de serveerster voor de vijfde keer langskomt, nemen we ook maar eens de bestelling op. We eten en praten en lachen en drinken nog wat en voor we het weten is de tent is leeg en worden we vriendelijk verzocht af te rekenen. Dan nog maar eentje in de kroeg. Op onze vriendschap.

In de kroeg is het gezellig druk. Een man lacht en zie ik dat nou goed? Hij knipoogt naar me. Ik schat ‘m een jaar of 100. Ik heb sjans met een opa. Kan mij het schelen, lekker wijntje trouwens, zou ik vaker moeten doen. Een te gladde man met dito haar en gebleekte tanden vraagt me of ik iets van ‘m wil drinken. Nee dank je, zeg ik proostend met mijn wijntje in de lucht en ik draai me om. Dat vindt hij niet leuk. Ik wel, wat een eikel.

Een groepje knappe jongens van een jaar of net afgestudeerd drentelt inmiddels om ons heen en ik voel dat die ene leuke naar mij kijkt. Hij heeft het met zijn vriend over mij en lacht lief naar me. Zie je nou, ik doe het nog best leuk met mijn jeugdige uitstraling. Wacht maar tot ik ‘m vertel dat er 1 meter 96 echte man op me wacht vannacht in ons huis waarin onze 3 kinderen liggen te slapen en 2 poezen en een konijn.
Ik neem nog een slok en heb het prima naar mijn zin.
En ik kijk de andere kant op. Dat doe ik nou altijd.
Vriendin P niet. Die kijkt brutaal terug. Vriendin S ook. Vriendin E lacht haar tanden bloot en schudt een goeie grap uit haar mouw. Ik kijk altijd weg. Terwijl ik een glas omgooi. Of struikel. Of naast de barkruk ga zitten.
Ik word echt te oud voor deze onzin. Doe toch normaal, beetje druk maken om een stel van die pubers, SCHAMEN moet je je. Ga naar huis of zo. En haal die troep van je gezicht! hoor ik mijn vader nog zeggen.

Maar ik voel me goed en geniet van de aandacht. De witte tanden achter me staan opeens weer voor me te grijnzen, opa zwaait hartelijk naar me vanaf de overkant en .. het zal toch niet... de knappe jonge jongen kijkt me indringend aan, lacht quasi verlegen naar me en staat opeens wel heel erg dichtbij me.
Ik word rood. Kut. Vluchten kan niet meer. Hij komt nu toch echt tegen me aan staan, pakt me beet en zegt: “Nu zie ik het! U bent mijn ouwe danslerares! KIJK MICHIEL! Deze MEVROUW heeft mij vroeger nog leren dansen!”

Op de wc

Sun, 25 Jan 2009 07:00:00 GMT

Ik moest plassen en maakte ondertussen een praatje met Mees (4). Over waarom meisjes geen piemel hebben en jongens wel. En of ik er misschien nog eentje zou krijgen. Nou dat hoopte ik maar niet. Ondertussen kwam Sanne aanlopen met een gedichtje* uit mijn agenda. “Moet je horen", zei ze:

Dag papegaai, zei de pinguïn.
Dag papegaai, zei de papegaai.
Nee, zei de pinguïn, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de papegaai, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de pinguïn, ik ben een pinguïn.
Nee, zei de papegaai, ik ben een pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de papegaai.
Stomme papegaai, zei de pinguïn.
Stomme pinguïn zei de papegaai.

Deze vond ze leuk. Voor de rest waren het vooral ‘ik snap er niks van gedichten’ zei ze. Mees snapte deze geloof ik ook niet.

“Mam! Bloed!’ riep hij opeens terwijl ik doortrok.
“Oh ja, da’s niet erg” zei ik.
“Doet dat zeer?”
“Nee hoor, dat komt uit mijn buik”
“Waarom dan?”
“Uit mijn baarmoeder. Daar zat jij in voordat je geboren werd."
"Oh. Heeft papa dat ook?"
"Nee, alleen meisjes hebben dat zo af en toe. Als ze groter worden."

“Oh ja. Papa's krijgen dan zeker een baarvader.”
_{*Gedicht: Eric van Os}

Voor jou

Fri, 02 Jan 2009 07:00:00 GMT

...this year!

Achterhoek, 4 december 2oo8

Thu, 04 Dec 2008 07:00:00 GMT

Lieve Sinterklaas,

Vorig jaar schreef ik u een brief die misschien wat lullig overkwam. Het spijt me.
Het was ook allemaal wat veel Sinterklaasvreugde, kotsende kindertjes, deadlines en intochten die gehaald moesten worden, u begrijpt dat wel.

Hoe dan ook.
Dit jaar zijn we weer een jaar verder, ouder en wijzer zou je denken. Dat klopt. Mees is alweer vier en een half, Merijntje drie en San wordt al een heel dametje. Hoe oud ze is? Bijna 12 Sinterklaas.
Merijn zingt de hele dag 'Kindekaasje kom maar binnen met de kech' en Mees raakt niet uitgepraat over die rommelpieten van u. Dat tuig is gewoon de school binnen gedrongen en heeft zijn hele klas overhoop getrokken! Mees vindt het niet kunnen en vraagt zich af wat u er aan gaat doen. ~~Nou?~~

Waar ik u ook voor schrijf, wij zijn met de familie in Drenthe dit weekend. Ik ben vergeten een brief in de schoen te doen, de kinderen maken zich ernstig zorgen of het wel goed komt allemaal. Dat u dus de pakjes even daar naar toe brengt. En Mees wil wel graag een racebaan of een motor, Merijn iets dat kapot kan en houd er rekening mee dat Sanne al een heel dametje wordt, dus liever geen strijkkralen of punnikpaddestoel. Zoals u dat toen bij mij deed. Toen ik 13 was.

Verder wil ik u namens Sanne nog hartelijk bedanken voor de uitnodiging als hulppiet met u mee te gaan tijdens de intocht. Ze heeft een werelddag gehad met u en uw vrolijke vrinden. Voor ons was het wel even een georganiseer zo op de zaterdagmorgen met twee broertjes die niks mochten weten, maar ja, wij zijn de beroerdste niet. Nee, Sanne kon niet mee naar Sinterklaas, die moest turnen. Houden wij er doorgaans enkele principes op na, voor u liegen we ons graag een slag in de rondte, dat weet u.

Aangekomen bij uw intocht op uw stoomboot, weliswaar zonder stoom maar met pietje Sanne, moest ik eerst aan Mees uitleggen dat OomErico niet de bruine ziekte had maar dat deze knol een vriend van 'm was. Was dat ook zo? Soms weet ik het ook niet meer precies hoor, ik zeg dan maar wat.
Ik heb trouwens nog naar u gezwaaid, ik was dat gedrocht met die ontstoken ogen en die zeehondenhoest, naast die twee jochies die heel hard riepen: 'Hee, die piet heeft dezelfde schoenen als Sanne!' en 'Hee, daar is Sanne!'
Nou ja, u kunt ook niet alles onthouden.

Dag, alvast tot volgend jaar.

Op bezoek bij tante Toos

Mon, 01 Dec 2008 07:00:00 GMT

Een klein krom vrouwtje van 95 stond in de deuropening.
'Hallo tante Toos!' zei ik.
Ze stapte geschrokken achteruit en bekeek ons wantrouwend vanachter haar bril.
'Eh..' zei ze. 'Ik weet het niet meer zo goed..'
'Geeft niks hoor, wij zijn het'. Ik stelde ons stuk voor stuk aan haar voor. Ze had geen idee.
Ik bedacht me hoe ik me zou voelen als er een vreemde familie mijn huis binnenkomt. En dat zo'n vrouw dan zelf de bloemen in het water gaat zetten in jouw keuken. Bizar.
Ze vond Sanne al een heel dametje zei ze.
'Hoe oud ben jij nou?' vroeg ze.
'Bijna 12.'
'Och wat ben je toch groot. En hoe oud?' vroeg ze.
'Elf, ik word bijna twaalf' zei San.
'Ze is echt al een heel dametje hè.' zei tante tegen mij.
'Ja, nog een jaartje en dan gaat ze al naar de middelbare school', zei ik.
'Hoe oud is ze nu?' vroeg tante.

Mees en Merijn probeerden ondertussen de vloerbedekking uit als ruiter te paard.
'Ach, kijk nou wat mooi', zei tante. En of ik niet moe was aan het eind van de dag.
En dat zij geen kinderen heeft. En dat dat meisje daar al zo'n dametje was geworden.
Toen zette Merijn opeens 'Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht' in.
Tante begon begon te stralen. En te klappen.
'En we zit-ten allemaal even recht!..'
Ze zong uit volle borst mee.
En keek vol verwachting naar de deur.

Wel eens een sneeuwpop in z'n element gezien?

Mon, 24 Nov 2008 07:00:00 GMT

Oud en wijs genoeg

Mon, 17 Nov 2008 07:00:00 GMT

Op een bepaalde leeftijd ben je oud en wijs genoeg om te weten dat niets is wat het lijkt.
Die man waar vanaf half november je hele wereld om draait bestaat niet. Het hele verhaal Spanje, pieten, stoomboot, waaiende winden door de bomen en paard op het dak is er knap omheen verzonnen. De wortels in je schoen heb je 's avonds zelf op je bord liggen en niet zwarte piet, maar de buurman jaagt je op 5 december de stuipen op het lijf door als een idioot op de deur te bonzen. Je bent in de maling genomen en erger nog, iedereen zat in het complot. Je ouders, ooms en tantes, opa en oma, meesters en juffen, je bloedeigen buren en Aart Staartjes. Sommige kinderen gaan zich dingen afvragen die ze zich nog niet eerder hebben afgevraagd. Nu je er zo over nadenkt, je lijkt eigenlijk helemaal niet op je ouders, die tante heeft op z'n minst een verdachte baard en straks blijken Pino en Dieuwertje Blok ook nog verzonnen. Een toestand is het.
Bij mij viel dit reuze mee. Ik was niet alleen hardnekkig aanhanger van het Sinterklaasgebeuren, ik had een oudere broer. Die heb ik voor de goede orde nog steeds. Ik moet een jaar of vijf, zes geweest zijn toen hij mij op een ochtend in november, na het verheugd legen van onze schoenen, geheimzinnig fluisterend meenam de trapkast in. Heel ver achterin, in een oude koektrommel, verstopt achter de fotoalbums, daar lagen ze: dezelfde chocolademuizen en kikkers als die we zojuist uit onze schoenen hadden gevist. Ja, jongens en meisjes, niks Wii, fiets of dvd speler, chocolademuizen konden we krijgen. En we waren er nog blij mee ook. Afijn, daar lagen ze, naast de pepernoten en het inpakpapier met vrolijke sintjes en pietjes.
Ik dacht er maar het mijne van. Ik dacht namelijk: ‘dus..?'
'Dus', zei broer, 'Sinterklaas bestaat niet. Maar je hebt het niet van mij, je moet beloven dat je niks tegen mama zegt!' Dat beloofde ik en we aten gezellig samen alle kikkers en muizen op. Natuurlijk beloofde ik dat. Sinterklaas bestaat niet, alsof mijn ouders dat zouden geloven.

Mees (4) maak je niks wijs

Fri, 14 Nov 2008 07:00:00 GMT

'Zijn die pieten geschminkt mama?'
Eh, nu je het zegt, ik denk dat sommige al zwart zijn en sommige zich schminken.

'Dat denk ik ook.'
'Is dat een andere Sinterklaas?'
Eh, ik denk dat dit een hulpsinterklaas is ja. Sinterklaas kan natuurlijk ook niet alles alleen.
'Nee, natuurlijk niet.'

'Sinterklaas komt uit Spanje hè mam'
Ja.
'Hij kan wel heel goed Nederlands praten.'
Ja, die Sinterklaas die kan er wat van, die praat alle talen volgens mij.
'Ook Chinees?'
Vast wel.
'Waarom komt Sinterklaas niet hier met de stoomboot?'
Eh, nou, die grote boot die past niet in de IJssel. Hij komt met de stoomboot naar Nederland en dan gaat hij van daaruit met andere bootjes. En treinen en zo.
'Oh ja.'
'Hoe gaat Sinterklaas met OomEriko op het dak dan?'
Dat is dus het grote geheim van Sinterklaas. Dat weet niemand precies.
'Oh.'

'Past een piet dan in de schoorsteen?'
Eh, ja, dat schijnen pieten te kunnen ja.
'Maar waar is hier de schoorsteen dan?'
Nou, die hebben we wel maar dat geldt alleen als je een openhaard hebt geloof ik.

'Hoe kan piet hier dan naar binnen?'
Dat is weer het grote geheim van Sinterklaas.

'En de pieten.'

Precies.
'Mama..'
Ja?
'Ik vind Sinterklaas heel lief.'
Ja, ik ook.
'Alle pieten ook hè.'
Ik vind van wel.

'Nu moeten we ook heel lief doen anders krijg je geen cadeautjes.'

Je moet altijd lief doen.
'NEEHEE! WANT SINTERKLAAS KAN DAT NIET ZIEN IN SPANJE WANT SPANJE IS HEEL VER WEG!'
En toch moet je altijd lief doen, wat dacht jij dan. En Sinterklaas ziet alles.
'PFFF, ECHT NIET! Whaha, jij weet dat niet, dat kán helemaal niet!'