Rode laarsjes | 11-05-2011 |
De laatste tijd, om precies te zijn sinds het slechte nieuws dat je ziek bent en niet meer beter zult worden, is alles anders. De inhoud van deze zin past eigenlijk niet tussen twee komma's.
Je bent ziek en je wordt niet meer beter. En je bent mijn vader.
Dat dit een vage buurman, verre oom of de vader van een vriend van een collega overkomt is nog tot daar aan toe. Met een beetje pech altijd gezond geleefd. Keihard gewerkt ook. Was net een beetje van zijn pensioen aan het genieten en wat denk je, hartstikke ziek. Niks meer aan te doen. Opgegeven. Het zal je gebeuren. Erg hè! Nou.
Ik kan het niet geloven en tegelijkertijd doe ik het toch. Soms. Of eigenlijk elke seconde van de dag. En 's nachts. Ik vraag elke dag hoe het gaat, of je een beetje hebt geslapen. Ik wil het liefst bij je zijn, kruipend op m'n blote knieën als het hielp. Ik wil je de tijd van je leven geven en vergeten waarom.
We hebben geen moment te verliezen.
Sanne's eerste rode laarsjes, maatje 22.
Je had ze dertien jaar lang bewaard voor als ze ooit gaat trouwen.
Wist ik niet.
Nu wel.
Want je gaf ze haar alvast.
Toen je dat deed had ik je het liefst gerustgesteld. Gezegd dat het wel goed zou komen, echt. Dat het zo'n vaart niet zou lopen en dat ze me er ook helemaal het type niet naar lijkt om te gaan trouwen ooit. Trouwens. Maar ik jankte de ogen uit m'n kop. Net als zij en net als jij.
Het rode laarsjesmoment is een nieuw fenomeen. Ik heb er al een paar.
Ik zie mezelf weer op rode laarsjes. Aan de hand van Danny, op weg naar de schuur. In mijn handjes een wiebelend schoteltje water en restjes warm eten voor De Kabouter. Nee natuurlijk durf ik niet alleen. Ik ben pas vijf. Jij staat achter me en kijkt samen met mama door het raam hoe we dat doen. Ik weet heus wel dat hij daar echt woont, met z'n rode puntmuts en z'n grijze baard. En dat hij blij is dat ik hem eten durf te brengen. Hij kan dan oud zijn, maar wel lief. En wijs, hij weet alles. Dat weet jij en dat weet ik.
En Rien Poortvliet.
De kabouter is in de loop der tijd verdwenen. Hij is op eigen benen gaan staan en dopt zijn eigen boontjes. Hij maakte plaats voor andere sprookjes waar ik al dan niet in geloofde. Sprookjes waar ik voor ging of die ik eigenhandig om zeep hielp.
Altijd in de wetenschap dat jij achter me stond en als het nodig was trots was.
Net als ik op jou.
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 11-05-2011 | Reacties (21) |
|
||
| 'pinkt een traantje weg. Sterkte. | ||
|
||
| dat stukje, over als het een ander overkomt.. voor mij is jouw vader zo'n 'ander'. en toch.. meissie, heel veel sterkte daar, allemaal, ik ken het rodelaarsjesmoment, min of meer, het was de verlovingsring van m'n oma. die een ex vervolgens ook nog eens stal. ik wijk af. dit zijn de tijden. of ze nu naar zijn of meevallen, of stiekem soms ook eigenlijk wel fijn zijn, dit zijn ze. leef ze. voor je vader, voor jezelf, voor alle mensen die hem lief hebben en houden. (knuf) |
||
|
||
| ik zit op het werk en probeer mijn tranen weg te houden... | ||
|
||
| dat zijn harde bonen... :( | ||
|
||
| Ik moet janken. En vind het heel ontof voor jou. En je papa. |
||
|
||
| sterkte de komende tijd allemaal jullie en zeg in godsnaam wat er nog allemaal te zeggen valt of wat je altijd nog had willen zeggen en doe ook wat je nog wilt doen of altijd nog had willen doen met elkaar vooral wacht met niks maar doe het nu of gisteren eigenlijk al... (hug) |
||
|
||
| Ja, die woorden......die onze vader op die ene vrijdag sprak 'ik ben trots op jullie...' Het was slikken en eigenlijk wuifde we het weg 'dat weten we.....' Maar deze woorden hebben zoveel los gemaakt en jou maar ook mij aan het denken gezet, tuurlijk wisten we dat hij trots op ons is en natuurlijk zijn we dat op hem...... En dan kom je tot de conclusie waarom........ Waarom heb ik het niet vaker tegen hem gezegd, waarom zijn deze woorden zo verdomd moeilijk om uit te spreken, waarom zit ik bij het schrijven van deze tekst weer te janken als een klein kind, waarom..........? Niemand heeft de antwoorden, niemand weet waarom. Het enige dat ik weet is dat ik blij ben dat ik hem ook heb kunnen zeggen dat ik zo verdomd trots op hem ben! |
||
|
||
| Jullie zijn lief. Dank allemaal | ||
|
||
| Lieve Mirjam (Danny, Manon en Marlies) Ik hoop dat jullie op welke manier dan ook iets (zullen) hebben aan dit gedicht: "Ik heb mijn vader niet verloren daarvoor gaf hij mij teveel. Wat hij mij zei, dat blijf ik horen van wat ik ben is hij een deel. Ik kom hem overal nog tegen in wat ik doe, in wat ik laat, Hij was en blijft voor mij een zegen waarvan het spoor steeds verder gaat." Veel sterkte allemaal, liefs jullie nicht Petra |
||
|
||
| Denk aan je. | ||
|
||
| Ik lees jou verhaal en krijg een knoop in mijn maag. heftig.oneerlijk allemaal. Miriam geniet van de kleine dingen die er zijn en nog mogen komen want zoals ze zeggen het zit hem in de kleine dingen, en dat is echt waar. Dikke knuffel van sander en christa |
||
|
||
| Ja. Nou. Janken dus. Mirjam, jezus, wat kut, en klote, en alles tegelijk en nog meer lelijke woorden. | ||
|
||
| Miriam, ik moest heel erg huilen toen ik dit gisteren las. Vijf jaar geleden kreeg mijn vader te horen dat hij een bijzondere vorm van leukemie had en niet lang meer te leven. Mijn vader woont in Berlijn en dat maakte het dubbel zo ingewikkeld. Na twee jaar behandeling werd hij genezen verklaard, met de mededeling dat het ieder moment terug kon komen omdat het een agressieve vorm is. Natuurlijk was het heerlijk dat mijn vader er nog was, maar het was ook vreemd, want daar zaten we dan. Alles was gezegd en besproken en toen gingen we weer door. De angst is nooit verdwenen. Bij ieder telefoontje van mijn vader denk ik: het is terug. Ik wens je veel sterkte maar ook veel mooie laatste momenten samen. Veel liefs Anneke |
||
|
||
| Blij met jullie lieve reacties, dank. | ||
|
||
| Lieve Mir, met verbijstering zit ik dit te lezen; dat het leven eindig is, ja dat wisten we eigenlijk wel, maar ... wat worden we toch iedere keer overrompeld als dan ineens echt de dagen gaan tellen!! We worden erbij gesleurd, ineens gaat alles dertig keer zo intensief! Waar zijn we de rest van de tijd mee bezig geweest, terwijl we elkaar hadden kunnen zeggen dat we elkaar zo waarderen! Deze reis is voor jullie om te maken, lieverd, totdat jullie definitief afscheid van hem moeten nemen, ik weet zeker dat je dat op je eigen, goede wijze zult volbrengen; heel veel sterkte en liefs gewenst en wees er, in eerste instantie voor je vader, maar ook voor de anderen, en zo zal het omgekeerd ook zijn! Bij je in gedachten, Thijs |
||
|
||
| Brok in mijn keel. Prachtig verwoord (opnieuw) en heel herkenbaar zoals je schrijft/tikt over wat jullie overkomt. Het samenzijn, het verdriet, het delen, de humor waarmee je elkaar er soms doorsleept, de trots, die lieve woorden over en weer. Blijf elkaar zo koesteren. Leef met jullie mee! |
||
|
||
| een huilende lurker... heel veel sterkte! zorg de komende tijd voor veel bijzondere momenten om later veel steunende mooie herinneringen te hebben. |
||
|
||
| Jeetje, wat heftig, heel veel sterkte! | ||
|
||
| Ongelooflijk wat je los weet te maken op een A4-tje met wat woorden. Maar wat mooi! En verschrikkelijk tegelijk. Sterkte voor iedereen die dit overkomt - je moet erdoor, je hebt geen keus... | ||
|
||
| Lieve Mir, door jouw meest recente blog, kwam ik weer even op je site en kon niet stoppen met lezen. Moest even heftig huilen om zoveel liefde van en voor jouw papa. Snik. De rode laarsjes. Kan iets ontroerender en verdrietiger zijn. Kus. |
||
|
||
Everyday releases opt to words who buy below earn to physiologists, buy cialis for overseas. |
